Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Δεν είμαι φίλος με τον Αντώνη Σαμαρά. Τον έχω δει δύο φορές στη ζωή μου – μια φορά στην Κομοτηνή, πριν 30 χρόνια, άλλη μία στη Σπάρτη σε προεκλογική αχλή. Πιο πρόσφατα, μου έστειλε μερικά μηνύματα για άρθρα μου. Και έκανε και δύο τηλεφωνήματα. Ευγενικός. Ήρεμος. Παλιομοδίτης. Στην τελευταία κλήση, άκουσε την Κωνσταντίνα μου, 6 χρονών, να με ρωτάει κάτι – από αυτά τα χαζά που σε απογειώνουν.
«Είναι δική σου;» με ρώτησε.
Ναι, είπα. Είναι. Έχω και άλλη μία 7 χρονών. Τις έκανα μεγάλος. Και όπως πάντα που μιλάω για αυτές, φούσκωσα από υπερηφάνεια.
Χτες το βράδυ δεν κοιμήθηκα καλά. Ξύπνησα με τη Λένα Σαμαρά στο μυαλό. 34 χρονών. Επιληπτική κρίση. Μεταφορά. Ανάνηψη. Τίποτα.
Δεν την ήξερα. Δεν έπρεπε να με νοιάζει τόσο. Κι όμως, κάτι μέσα μου με ράγισε. Ίσως γιατί σαν πατέρας ταυτίζομαι με το διαρκές αυτόν φόβο που όλοι οι γονείς ενδόμυχα βιώνουν από την στιγμή της γέννησης; Ίσως γιατί ο Σαμαράς έγινε για μια στιγμή κάτι άλλο: όχι πρώην πρωθυπουργός, αλλά πατέρας, χαμένος στη θλίψη, χωρίς χάρτες και ομιλίες, χωρίς πλατφόρμες και στρατηγικές.
«Όταν ένας πατέρας θάβει το παιδί του, το σύμπαν σταματά. Και μετά πρέπει να μάθει να περπατάει ξανά – κουτσός από την καρδιά.»
«Όταν ένας πατέρας θάβει το παιδί του, το σύμπαν σταματά. Και μετά πρέπει να μάθει να περπατάει ξανά – κουτσός από την καρδιά.»
Και μαζί με τον θρήνο, υπάρχει και κάτι ακόμα: μια κρυφή, πεισματική ελπίδα. Να αντέξει. Να σηκωθεί. Να επιστρέψει.
«Σε εποχές μικρών ανθρώπων και ρηχών λέξεων, ίσως οι πληγές να μας επιστρέψουν έναν πολιτικό με βάθος, σιωπή και ουσία.»
«Σε εποχές μικρών ανθρώπων και ρηχών λέξεων, ίσως οι πληγές να μας επιστρέψουν έναν πολιτικό με βάθος, σιωπή και ουσία.»
«Αν μπορέσει να γυρίσει μετά από αυτό – όχι πολιτικά, αλλά ανθρώπινα – θα έχει κάτι να πει που κανένας άλλος δεν μπορεί.»
Κι εμείς, καλό θα ήταν να μάθουμε να ακούμε.