Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Πώς να το πεις χωρίς να φας φλασιά από όλους τους “ειδικούς”;Ο Ζελένσκι είναι ένας Αλκιβιάδης φορτωμένος GoPro.Δεν πολεμά, ποζάρει. Δεν κυβερνά, σκηνοθετεί. Δεν ελίσσεται, τυχοδιωκτεί.Και η Δύση; Τον χειροκροτεί σαν να βλέπει Τζέιμς Μποντ με ουκρανική προφορά και μισόκιλο πάθος.
Ο τύπος μπήκε στο παιχνίδι ως κωμικός. Κυριολεκτικά. Με σώου, σκετσάκια και ύφος “ο δικός σας άνθρωπος”. Και ξαφνικά, μπουμ: πόλεμος, ηρωισμός, θυσία, τηλεμαραθώνιοι με Biden, Macron, Bono και Bono του brain drain. Από το prime time στο “Time Person of the Year”. Ποιος τον έπαιξε καλύτερα από αυτόν; Κανείς. Ούτε ο Αλκιβιάδης.
Ο Αλκιβιάδης, για να το θυμίσουμε στους εραστές του TEDx, ήταν ένας Αθηναίος ωραιοπαθής τυχοδιώκτης. Έψησε τη Δημοκρατία να ρίξει όλα της τα λεφτά και τα παιδιά σε ένα μακρινό νησί, με τη λογική “πάμε να τους δείξουμε ποιοι είμαστε”. Όπως λέμε σήμερα: “Let’s defend democracy in Ukraine”. Και μετά; Το ‘σκασε. Πήγε στους Σπαρτιάτες. Μετά στους Πέρσες. Μετά πίσω στους Αθηναίους. Μια πολιτική καριέρα σαν τσόντα χωρίς σενάριο: μόνο στάσεις.
Ο Ζελένσκι; Ξεκίνησε ως γνήσιο παιδί της “Ανοιχτής Κοινωνίας”. Έγινε ο βιτρινάτος ήρωας του ΝΑΤΟ. Πουλούσε το σώμα της χώρας του με το “περιτύλιγμα αντίστασης” στους πάντες. Μόνο που τώρα αρχίζει και σκίζεται το χαρτί περιτυλίγματος, και φαίνεται το κρέας. Κόκκινο, ματωμένο, βρασμένο στην κόλαση του Ντονμπάς.
Και όπως ο Αλκιβιάδης, έτσι και ο Ζελένσκι, έγινε θεός για μια στιγμή και βάρος για τους συμμάχους του την επόμενη. Τώρα, οι Ευρωπαίοι κάνουν ταμείο. Οι Αμερικάνοι ξύνουν το κεφάλι τους. Και η Ιστορία κοιτάει το κοντέρ. Δεν πάει άλλο. Το project έχει κουράσει.
Πες μου, πώς λέγεται ένας πολιτικός που καταφέρνει να γίνει πρωθυπουργός μέσα από ριάλιτι, να σύρει τον πλανήτη σε ψευδο-σταυροφορία, να τσακώνεται με τον Elon Musk στο Twitter και να έχει για υπ’ αριθμόν ένα χορηγό την Ούρσουλα;Αλκιβιάδης Reloaded.
Γιατί ο Ζελένσκι δεν είναι απλώς πολιτικός. Είναι performance. Ένας πολεμικός influencer. Το αποτέλεσμα της πολιτικής του Netflix, του PR των think tanks και της πρέζας της “Δημοκρατίας σε Κρίση”. Ένας Αλκιβιάδης που δε χρειάζεται πλοία. Έχει χορηγία από Raytheon.
Ο Αλκιβιάδης έκλεινε συμφωνίες στο κρεβάτι της Σπάρτης. Ο Ζελένσκι στα green rooms του Μπάιντεν.Ο ένας έφευγε με καράβια. Ο άλλος με Gulfstream.Ο ένας έκλεινε ματιές. Ο άλλος κάνει lives.Αλλά το τέλος; Ίδιο θα ‘ναι. Σκοτεινό, παραπεταμένο, έξω από το κάδρο.
Γιατί όλοι οι Αλκιβιάδηδες τελειώνουν όταν τελειώνει το κοινό. Κι όταν οι κάμερες κλείσουν, μένει μόνο ο λογαριασμός.
Και στην Ουκρανία, ο λογαριασμός θα ‘ναι σε αίμα.