ή αλλιώς: πώς ξαναβάψαμε τον κόσμο με αίμα, επειδή βαρεθήκαμε την ειρήνη
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας. Με Προτάσεις που έχουν σφαίρες αντί για τελείες
Στα παλιά τα χρόνια – και δεν εννοώ τον Παπανδρέου, αλλά τον Καλιγούλα – ο κόσμος λειτουργούσε πολύ απλά. Αν ήσουν πιο δυνατός, έμπαινες, έκαιγες, έσφαζες, έπαιρνες. Δεν χρειαζόταν ούτε δικαιολογία ούτε δημοψήφισμα. Το νόημα της ισχύος ήταν η κατάχρησή της.
Και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; Ξέρεις τι έκανε; Έτρωγε το 80% του budget της στον στρατό. Ναι, οκτώ στα δέκα νομίσματα έλιωναν για κράνη, λεπίδες, γαϊδούρια και πεζούς που πατούσαν την Αρμενία μέχρι να γίνει parking.
Όχι σχολεία. Όχι υδραγωγεία (εκτός αν πήγαιναν στη Ρώμη). Όχι παροχές. Μόνο λεγεώνες.
Προχωράμε αιώνες, μέσα από τις θημωνιές της ιστορίας. Ναπολέοντες, Καρλομάγνοι, Σουλεϊμάν και Κόζα Νόστρα. Όλοι δούλευαν με το ίδιο manual: φτιάξε στρατό, πάρε τα λεφτά των υπηκόων σου, μπες σε μια χώρα, πάρε τα λεφτά των άλλων.
Fast forward 2.000 χρόνια.Το σύστημα άλλαξε. Τα σύνορα έγιναν “ιερά” – όχι επειδή τα σεβόταν κανείς, αλλά γιατί το να τα παραβιάσεις κόστιζε πιο πολύ από το να τα διαπραγματευτείς.
Ο κόσμος δεν έγινε πιο καλός. Έγινε πιο λογιστής. Το να έχεις στρατό ήταν οικονομικά αντιπαραγωγικό. Σπατάλη.
Και κάπως έτσι, το ποσοστό έπεσε από το 80% στο 5%. Και μετά στο 3%.Ανατριχιαστικό, έτσι; Το αίμα αντικαταστάθηκε από Wi-Fi. Το δόρυ από Excel.
Ήταν αυτό το θαύμα της παγκοσμιοποίησης.Όχι οι φτηνές πτήσεις ή τα παγκόσμια shows. Όχι η Amazon ή το Nespresso.Ήταν ότι ένα κράτος δεν μπορούσε πια να εισβάλλει σε άλλο κράτος απλώς και μόνο επειδή μπορούσε.
Ο πόλεμος έγινε αναχρονισμός. Ή έτσι νομίζαμε.
Μέχρι που ήρθε το ρημάδι το σήμερα.Η realpolitik ξύπνησε σαν μεθυσμένος δεινόσαυρος με hangover και θέλησε τα παλιά του.
Πόλεμοι made in HD
Η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία με την κυνική ηρεμία ενός serial killer. Η Τουρκία μιλάει για “γαλάζιες πατρίδες”. Το Ισραήλ διαλύει τη Γάζα. Ο χάρτης ξαναγράφεται.
Η Γερμανία, η χώρα που δίδασκε pacifism από την ενοχή, ετοιμάζει το μεγαλύτερο rearmament από τον Χίτλερ.Το ΝΑΤΟ απαιτεί 5% GDP για εξοπλισμούς — γιατί 2% δεν φτάνει όταν απέναντι έχεις τον Δράκο της Ανατολής.Ο Τραμπ, άνθρωπος που νομίζει ότι ο χάρτης είναι like-button, απαιτεί από τους συμμάχους του να εξοπλιστούν μέχρι τα δόντια ή να πάνε στον αγύριστο.
Η Κίνα;Η Κίνα δεν μιλάει. Δεν χρειάζεται. Τα εργοστάσιά της βγάζουν drones, πυραύλους, υποβρύχια και δορυφόρους με ρυθμό που θυμίζει copy-paste στο PowerPoint.
Ο αναθεωρητισμός έγινε mainstream. Η αμφισβήτηση των συνόρων είναι το νέο rock n’ roll
Το 5% ξαναμπαίνει στο τραπέζι.
Ο Τραμπ;Απαιτεί το 5% του ΑΕΠ των χωρών του ΝΑΤΟ να πηγαίνει σε όπλα.Όχι σε υγεία. Όχι σε έρευνα.Σε μηχανές που σκοτώνουν.
Το ΝΑΤΟ χτυπάει παλαμάκια. Η Ευρώπη τρέχει να πάρει drones.Οι εταιρείες όπλων κάνουν πάρτυ με σαμπάνιες, αίμα και PowerPoint.
Το 5% δεν είναι πια ένα ποσοστό. Είναι μια επιστροφή στο μεδούλι της Ιστορίας.
Και τι σημαίνει αυτό για εμάς;
Παιδικοί σταθμοί χωρίς θέρμανση.Ασθενοφόρα χωρίς οδηγούς.Πανεπιστήμια χωρίς καθηγητές.Γιατί η χώρα αγόρασε τέσσερα Rafale και τρία Patriot.Γιατί μπήκαμε σε mode πολιορκίας.Γιατί φοβόμαστε πια τον διπλανό μας.
Όταν η Ιστορία άρχισε να μοιάζει με startup, η ειρήνη έγινε μονόδρομος.Όταν η Ιστορία ξαναγίνει πεδίο βολής, η ειρήνη γίνεται ατύχημα.
Και τώρα, είμαστε στο μεταίχμιο.
Το 5% είναι το νέο 80%.Η παγκοσμιοποίηση πεθαίνει και πεθαίνει αργά, χτυπημένη από εθνικά πάθη, αναθεωρητικές μανίες και εκλογικές στρατηγικές.
Κλείσιμο με ερώτηση (ή απειλή):Πόσα ποσοστά θες να δίνεις για να αγοράζεις ειρήνη;
Γιατί, μάγκα μου, όσο πιο πολύ αγοράζεις όπλα, τόσο πιο πολύ χρειάζεται να τα χρησιμοποιήσεις.
Γιατί, μάγκα μου, όσο πιο πολύ αγοράζεις όπλα, τόσο πιο πολύ χρειάζεται να τα χρησιμοποιήσεις.