Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας. Σταγαλάς μεν, ανήσυχος δε.
Δεν υπάρχει πιο ειρωνικός ήχος από το βουητό της αδιαφορίας. Εκεί έξω, στη Δαμασκό, μια ελληνορθόδοξη εκκλησία έγινε προχθες πεδίο μάχης. Όχι μεταξύ ιδεών. Όχι καν μεταξύ στρατών. Αλλά ανάμεσα στην ελπίδα και στον θάνατο. Τουλάχιστον 20 νεκροί, 52 τραυματίες. Ένας καμικάζι, μέλος του Ισλαμικού Κράτους, ανατινάζεται στον Ναό του Προφήτη Ηλία, έναν τόπο που συμβολίζει όχι μόνο την πίστη αλλά και τη συνύπαρξη.
Κι εδώ στην Αθήνα, τι ακούγεται; Το τίποτα. Ο εκκωφαντικός ήχος μιας κυβέρνησης που σφυρίζει αδιάφορα. Ένα Υπουργείο Εξωτερικών που απλά “καταδικάζει” — τόσο ρουτινιάρικα, που θα μπορούσε να ήταν αυτοματοποιημένο μήνυμα από chatbot του gov.gr.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: η Συρία δεν είναι μακριά. Όχι πια. Ούτε γεωγραφικά, ούτε πολιτικά. Τα δίκτυα των ριζοσπαστών δεν έχουν σύνορα. Οι εικόνες της αιματοβαμμένης εκκλησίας της Δαμασκού δεν είναι σκηνές από ταινία στο Netflix. Είναι προπομπός.
Γιατί να μη γίνει αύριο η Αθήνα επόμενος στόχος; Γιατί να μη δούμε μια παρόμοια επίθεση στον Άγιο Δημήτριο, στον Άγιο Ανδρέα, στην Αγία Βαρβάρα της ομώνυμης γειτονιάς; Ποιος ελέγχει τα τζαμιά-κελύφη της Θράκης; Ποιος ξέρει πόσοι “ύπνοι λύκοι” κυκλοφορούν ήδη στους δρόμους μας;
Ο Σαμαράς είχε μιλήσει ανοιχτά για “αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα” της χώρας, προειδοποιώντας για το ποιος ελέγχει την είσοδο και την παραμονή μεταναστών από εμπόλεμες ζώνες. Ο Καραμανλής, αν και πιο μετρημένος, προειδοποίησε προ ημερών από το Πολεμικό Μουσείο για την “ανάγκη θωράκισης της εθνικής ταυτότητας και της πνευματικής συνοχής”. Αλλά ποιος ακούει; Η ΝΔ κυβερνά με το ένα αυτί στους επενδυτές και το άλλο στο TikTok.
Η αντιπολίτευση περιορίστηκε σε ένα τυπικό μήνυμα συμπαράστασης. Ούτε μια επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή. Ούτε ένα αίτημα για λήψη μέτρων. Είναι όλοι πολύ απασχολημένοι με τα σκάνδαλα του ΒΟΑΚ και τα οικογενειακά φιάσκα του ΕΦΚΑ.
Την ίδια ώρα, η Κύπρος —πάντα πιο ειλικρινής στις πληγές της— μίλησε ανοιχτά: «βάρβαρο έγκλημα μίσους». Η Πρόεδρος της Βουλής, Αννίτα Δημητρίου, δεν μάσησε τα λόγια της: «Πράξεις που μας ενώνουν απέναντι στο σκοτάδι του φανατισμού». Εμείς εδώ, ακόμα παλεύουμε να αποφασίσουμε αν “η πολυπολιτισμικότητα είναι ευλογία ή πρόβλημα”.
Ας είμαστε ξεκάθαροι. Δεν πρόκειται για ισλαμοφοβία. Πρόκειται για εθνική εγρήγορση. Για το δικαίωμα των Ελλήνων —όπου κι αν βρίσκονται— να μην ανατινάζονται μέσα στις εκκλησίες τους. Για το δικαίωμα να πηγαίνεις στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία και να γυρίζεις σπίτι, όχι σε φέρετρο.
Κι αν η κυβέρνηση δεν καταλαβαίνει από λόγια, ας διαβάσει τα νούμερα: η Συρία βρίσκεται σε αποσταθεροποίηση, το ISIS επανακάμπτει, και τα Βαλκάνια είναι διάδρομος. Οι εστίες πιθανής ριζοσπαστικοποίησης στη Θράκη, αλλά και σε περιοχές αστικής περιθωριοποίησης, δεν είναι λίγες. Πόσες ακόμα «προειδοποιήσεις» θέλουν; Όταν το αίμα θα χυθεί στην Πλάκα ή στο Μοναστηράκι, θα είναι αργά για δάκρυα και δηλώσεις.
Χτες στη Συρία, αύριο στην Αθήνα; Η απάντηση εξαρτάται από εμάς. Από το αν θα συνεχίσουμε να προσποιούμαστε ότι είμαστε “έξυπνη χώρα” ή αν θα γίνουμε ξανά σοβαρό κράτος. Η πίστη, η ελευθερία, η ασφάλεια δεν είναι δεδομένα. Είναι προνόμια που χρειάζονται φρούρηση.
Και για όσους ακόμα πιστεύουν ότι τα καμπαναριά δεν κινδυνεύουν — ας πάνε μια βόλτα στη Δαμασκό. Αν προλάβουν.
Σημειωση: Το άρθρο είναι ελεύθερο προς αναδημοσίευση από οποιοδήποτε μέσο αναφέροντας την πηγή.