Η Πραγματική Εκδημοκράτιση Ξεκινάει από το Ποτήρι
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Ό,τι δεν κατάφεραν οι νόμοι, το έκανε η κανάτα με το τσίπουρο
Υπάρχει ένα σημείο μηδέν στην ελληνική κοινωνία – ένα σταυροδρόμι όπου πλούσιοι και φτωχοί, εργατοπατέρες και δημόσιοι υπάλληλοι, φοιτητές, παππούδες και πρώην υπουργοί με κουρασμένα μάτια πίνουν το ίδιο ποτήρι. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Και λέγεται: τσιπουράδικο.
«Στο τσίπουρο δεν υπάρχει VIP. Υπάρχει μόνο ποιος αντέχει και ποιος όχι.»
«Στο τσίπουρο δεν υπάρχει VIP. Υπάρχει μόνο ποιος αντέχει και ποιος όχι.»
Θεσσαλονίκη: η Μέκκα της πατροπαράδοτης ευθυμίας
Στην Ολύμπου, στη Βαλαωρίτου, στο Μπιτ Παζάρ – κάθε τσιπουράδικο είναι και μικρή Δημοκρατία. Η τιμή ανά ποτήρι δεν κάνει διακρίσεις. Το μεζεδάκι έρχεται με κάθε καραφάκι, όχι με πιστωτική αξιολόγηση. Και ο μόνος που σε κοιτάει περίεργα είναι ο κυρ Βαγγέλης, αν δεν κεράσεις τον διπλανό.
Ο πλούσιος δεν μπορεί να πιει παραπάνω
Το μεγάλο αστείο της τάξης είναι ότι ο πλούτος «εξαγοράζει εμπειρίες». Αμ δε. Μπορείς να αγοράσεις σπάνιο κρασί, όχι καλή παρέα. Μπορείς να χτίσεις κελάρι, όχι ιστορίες. Κι αν δοκιμάσεις να πιεις σαν τον φτωχό – δίπλα στον μάστορα, στη λαμαρίνα του συνεργείου – θα μάθεις τη διαφορά.
Γιατί στο τσίπουρο δεν υπάρχει «πάσο». Μόνο κανάτα, κουβέντα και αλήθεια. Και όταν το τρίτο ποτήρι σε σβήσει, είτε οδηγείς Cayenne είτε παπί, θα πεις την ίδια ατάκα: “ρε φίλε, τι χρονιά ήταν αυτή;”
«Στο τσίπουρο κρίνεται η ισότητα. Όχι στο Σύνταγμα. Στο σουρωμένο στόμα.»
«Στο τσίπουρο κρίνεται η ισότητα. Όχι στο Σύνταγμα. Στο σουρωμένο στόμα.»
Ο κύριος Αυγολέμονος και το τέλος των social class
Ο κυρ Κώστας, έχει πλέον και διαδικτυακή σάρκα: ο κύριος Αυγολέμονος. Viral χωρίς να το θέλει, λαϊκός χωρίς να το προσπαθεί, κουβαλά στο βλέμμα του τη σοφία όλων των μεσημεριανών στα καφενεία με σόμπα και λαδόκολλα. «Τα ορφανά πορεύονται και οι χήρες κονομάνε», λέει με φωνή που μυρίζει κρεμμυδάκι σωταρισμένο. Ο κύριος Αυγολέμονος είναι ο φτωχός που μιλάει σαν φιλόσοφος και γίνεται meme – αλλά όχι για να τον κοροϊδέψουν. Γιατί όλοι, ακόμα και οι “καθωσπρέπει”, βλέπουν εκεί τον εαυτό τους. Στο φτηνό τσίπουρο, στην κατσαρόλα, στη φράση που δεν λέει τίποτα κι όμως τα λέει όλα.
Τελική ωδή:
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανατρεπτικό από το να κάθεσαι σε τσίγκινη καρέκλα, να ακουμπάς το γυάλινο ποτηράκι και να μιλάς χωρίς φίλτρα. Εκεί αρχίζει η Δημοκρατία. Όχι στις κάλπες – στα μεζεκλίκια. Όχι στο debate – στο “Άντε στην υγειά σου”. Και να θυμάσαι: όσο κι αν κοστίζει το κοστούμι σου, ο λογαριασμός στο τσίπουρο είναι πάντα μοιρασμένος.