Εκεί που η μυρωδιά του κάρβουνου και του ψημένου καλαμποκιού μπερδευόταν με τις φωνές του λούνα παρκ και το ξεθωριασμένο κίτρινο του φαναριού.
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Η Κομοτηνή της δεκαετίας του ’70 ήταν μια πόλη άλλης εποχής. Όχι με τη γραφικότητα που πουλάνε τα σημερινά τουριστικά φυλλάδια, αλλά με τη σκληρή, τρυφερή αλήθεια της επαρχίας. Εκεί, στα Φατίριακια, ή στο πανηγύρι του Πόρτο Λάγος, κι ακόμα πιο έντονα στην Αγία Παρασκευή, όπου κάθε χρόνο στήνονταν τα πάντα: τραμπάλες, χαλβάς Φαρσάλων, παγωτό μηχανής, και πάντα, πάντα, οι πωλητές καλαμποκιού.
Ο παππούς Χριστόφορος δεν παρέλειπε ποτέ να με πιάσει από το χέρι και να μου αγοράσει ένα καλαμπόκι. Ζεστό, καψαλισμένο, αλατισμένο με το χέρι του πωλητή. Τότε δεν είχε χάρτινες συσκευασίες ή βιοδιασπώμενα κουτάκια – ένα απλό χαρτί, ή και σκέτο στο χέρι. Και καμιά φορά σου έδινε και το “μπούκοβο”, αν ήσουν τολμηρός.
Το καρβουνάτο θαύμα της νύχτας
Οι καλαμποκάδες είχαν δική τους ιεροτελεστία. Στήσιμο του βαρελιού, τα καρβουνάκια από κάτω, το ψήσιμο αργό, σχεδόν τελετουργικό. Η φωνή τους κοφτή, κάπου ανάμεσα σε ικεσία και διαταγή: “Καλαμπόκι καυτό, γλυκό, ποτισμένο με βροχή και ήλιο!” Και πάντα ένα ραδιοφωνάκι να παίζει λαϊκά.
Δεν ήταν απλά εμπόρευμα. Ήταν μνήμη. Ήταν ψίθυρος από τους παλιούς δρόμους της Κομοτηνής, που τώρα έχουν γίνει πεζόδρομοι και καφετέριες με λάτε.
Χάθηκαν; Ή απλώς αλλάξανε ρούχα;
Σήμερα, δύσκολα θα βρεις τέτοιον πωλητή. Ίσως σε κάποιο πανηγύρι που παλεύει να κρατηθεί αυθεντικό. Πιο συχνά, όμως, θα βρεις “street food” stands με στιλάτο logo και instagrammable αισθητική. Δεν είναι το ίδιο.
Το καλαμπόκι του παππού Χριστόφορου δεν ήταν μόδα. Ήταν τελετουργία. Ήταν το καλοκαίρι μου. Και το κρατούσα σφιχτά με τα δυο μου χέρια, σαν φυλαχτό.
«Η ζωή ήταν απλή τότε. Ή, τουλάχιστον, είχε γεύση καλαμπόκι καψαλισμένο»
Αν σήμερα περνούσε ένας τέτοιος πωλητής κάτω από το σπίτι μου, θα έβγαινα με τις πιτζάμες. Όχι από πείνα, αλλά από σεβασμό. Γιατί εκείνο το απλό, ταπεινό καλαμπόκι, είναι πιο τίμιο απ’ τα περισσότερα “πιάτα ημέρας” που πληρώνουμε χρυσά.
Φωτογραφία από την καταπληκτική δουλεία επιχρωματισμού ασπρόμαυρων φωτογραφιών του Χρήστου Καπράλη. Δείτε της και εδω: https://shorturl.at/G7eGy ↗