Πώς οι πολυεθνικές στην Ελλάδα φορολογούνται λιγότερο από το καφενείο του Μήτσου. Νόμιμα!

Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας με αφορμή του άρθρο το κου Αγη Βερούτη στο Capital.gr

Όταν σου πουλάνε τη φράση «κανείς δεν είναι πάνω από τον νόμο», να γελάς. Και όταν ακούς για «ίση φορολόγηση», να κρατάς την τσάντα σου. Γιατί η Ελλάδα του 2025 δεν έχει μόνο offshore και βίλες – έχει και ολόκληρες πολυεθνικές με φορολογικό αποτύπωμα πιο αόρατο κι από κουνούπι με σιγαστήρα.

Το μεγάλο κόλπο της κανονικότητας

Το άρθρο του Άγη Βερούτη είναι ντοκουμέντο. Όχι γιατί αποκαλύπτει κάτι που δεν ξέραμε, αλλά γιατί το περιγράφει σαν τεχνικό manual για επαγγελματίες “φοροφυγάδες με άδεια”. Και όχι, δεν είναι παράνομοι. Είναι απλώς… καλοί.

Μιλάμε για μια στρατηγική απόλυτα οργανωμένη, με ανθρώπους που έχουν τίτλους όπως International Taxation Director. Δεν είναι κάποιος λογιστής του Κολωνού που «ξέχασε να δηλώσει κάτι». Είναι ολόκληρη αρχιτεκτονική φορολογικής αποστράγγισης, χτισμένη με βάση διεθνείς συμβάσεις, παραθυράκια και χαμογελαστές συμφωνίες με κυβερνήσεις τύπου “φίλων του επενδυτή”.

Ελλάδα: Εδώ φορολογούνται μόνο όσοι δεν μπορούν να διαφύγουν

Έχουμε και λέμε:

Ο Μήτσος με το ψιλικατζίδικο στη Λάρισα πληρώνει φόρο για το νεράκι των 0,50€.

Ο Μήτσος με το ψιλικατζίδικο στη Λάρισα πληρώνει φόρο για το νεράκι των 0,50€.

Η θυγατρική πολυεθνικής που πουλάει χημικό προϊόν με markup 400% εμφανίζει ζημίες στην Ελλάδα.

Η θυγατρική πολυεθνικής που πουλάει χημικό προϊόν με markup 400% εμφανίζει ζημίες στην Ελλάδα.

Ο φαρμακοποιός της γειτονιάς χτυπιέται με clawback.

Ο φαρμακοποιός της γειτονιάς χτυπιέται με clawback.

Η πολυεθνική που του πουλάει το σκεύασμα, το τιμολογεί σαν να ‘ναι χρυσάφι… από Λουξεμβούργο.

Η πολυεθνική που του πουλάει το σκεύασμα, το τιμολογεί σαν να ‘ναι χρυσάφι… από Λουξεμβούργο.

Και όλα αυτά με παραστατικά. Με τιμολόγια. Με “transfer pricing”. Με νόμιμα κόλπα που αν προσπαθούσε να τα κάνει μικρομεσαίος, θα έβρισκε τον εαυτό του στη ΓΑΔΑ δίπλα σε τσαντάκια.

Η χώρα της μπανανίας χωρίς μπανάνες

Ο Βερούτης το λέει απλά: το «προϊόν Χ» πωλείται 200 ευρώ στην Ελλάδα, αλλά η κερδοφορία εδώ εμφανίζεται… 5 ευρώ. Και τα υπόλοιπα 195; Πηγαίνουν ταξιδάκι: από Κύπρο, σε Ιρλανδία, μετά στο Delaware, και καταλήγουν στον μέτοχο κάπου στο Κέιμαν, με μια διακριτική στάση στο Λουξεμβούργο για… espresso.

Αυτό δεν είναι οικονομία. Είναι νόμιμη κλοπή.

Μα πού είναι το κράτος;

Εδώ γελάμε όλοι μαζί. Το κράτος δεν είναι αθώο. Είναι συνένοχο και δειλό.Αντί να επιβάλλει ελάχιστη παγκόσμια φορολογία όπως συμφώνησε η G20,αντί να απαιτεί φορολόγηση βάσει πραγματικής τοπικής δραστηριότητας,αντί να κάνει εξονυχιστικούς ελέγχους στις τιμές μεταφοράς (transfer pricing),προτιμά να χτυπάει τους μικρούς με τεκμήρια, ταρίφες, POS, και προκαταβολές φόρου για εισόδημα που δεν έχει καν εισπραχθεί.

Γιατί οι μικροί δεν έχουν International Taxation Director. Έχουν απλώς λογιστή.

Κέρδη χωρίς πατρίδα, ζημίες με ΑΦΜ

Η πολυεθνική δεν έχει πατρίδα. Έχει μόνο τόπους με φιλικούς συντελεστές. Και η Ελλάδα, αντί να δει το πρόβλημα ως ζήτημα εθνικής επιβίωσης, κάνει την πάπια. Γιατί;

Φοβάται την απώλεια επενδύσεων.

Φοβάται την απώλεια επενδύσεων.

Υποκλίνεται στους “παγκόσμιους παίκτες”.

Υποκλίνεται στους “παγκόσμιους παίκτες”.

Ξέρει ότι το πολιτικό κόστος να τα βάλεις με κολοσσούς είναι μεγαλύτερο από το κέρδος του φόρου.

Ξέρει ότι το πολιτικό κόστος να τα βάλεις με κολοσσούς είναι μεγαλύτερο από το κέρδος του φόρου.

Έτσι, μας λένε ότι δεν έχει λεφτά για προσλήψεις στα νοσοκομεία, αλλά δεν λένε πόσα λεφτά έκαναν φτερά μέσω transfer pricing.

Η κρίση δεν τελείωσε. Μεταμορφώθηκε.

Δεν έχουμε μνημόνια πια. Έχουμε πολυεθνικές-φεουδάρχες, που αποικιοκρατούν το φορολογικό μας σύστημα με χαμόγελο. Και οι κυβερνήσεις, νυν και πρώην, ξέρουν. Αλλά σιωπούν.

Γιατί αν ανοίξεις το κουτί της Πανδώρας, δεν θα φανεί μόνο η διαφθορά των πολυεθνικών. Θα φανεί και η συνυπευθυνότητα όσων τους έδωσαν πρόσβαση, αδειοδοτήσεις, ρυθμίσεις και… φορολογική αμνηστία.

Ο κόσμος ψάχνει εχθρούς σε λάθος μέρη

Δεν φταίει ο μετανάστης, ούτε ο άνεργος.Δεν φταίει ο συνταξιούχος που πήρε 120 ευρώ αύξηση.Φταίνε όσοι λένε πως «έτσι είναι το σύστημα» — και μετά παίρνουν θέση σε διοικητικά συμβούλια όταν τελειώσουν την πολιτική τους καριέρα.

Και τώρα τι;

Θέλουμε δικαιοσύνη. Όχι φορολογική. Πολιτική. Ηθική. Υπαρξιακή.

Γιατί αν ο γιατρός του ΕΣΥ πληρώνει 30% φόρο, αλλά ο πολυεθνικός που πουλάει αντικαρκινικά φάρμακα φορολογείται για… 1,5% “κέρδος”,τότε δεν έχουμε απλώς ανισότητα.

Έχουμε ηθική χρεοκοπία.

Υ.Γ. Το άρθρο του Βερούτη δεν είναι τεχνικό σημείωμα. Είναι μαρτυρία. Και όπως κάθε μαρτυρία που λέει την αλήθεια, θα αγνοηθεί από τους λάθος ανθρώπους.

Αλλά θα αποθηκευτεί από τους σωστούς. Γιατί κάποια μέρα, όταν η Ελλάδα αποφασίσει να πάψει να είναι μπανανία με euro, θα το χρειαστεί.

ΥΓ: Σύμφωνα με στοιχεία του OECD και ερευνητικών ομάδων όπως το EU Tax Observatory, η Ελλάδα χάνει ετησίως ποσό που κυμαίνεται μεταξύ 0,5 και 1,5 δισ. ευρώ λόγω της πρακτικής της μεταφοράς κερδών (transfer pricing) από πολυεθνικές εταιρείες — δηλαδή της τεχνητής τιμολόγησης μεταξύ θυγατρικών ώστε τα κέρδη να φορολογούνται σε χώρες με χαμηλούς ή μηδενικούς συντελεστές. Αν λάβουμε υπόψη ότι η Ελλάδα διαθέτει περίπου 8,5 εκατομμύρια φορολογούμενους, προκύπτει πως κάθε φυσικό πρόσωπο επιβαρύνεται κατά 60 έως 180 ευρώ ετησίως σε πρόσθετους φόρους ή χάνει την αντίστοιχη δυνατότητα επιστροφής. Σε επίπεδο δημοσιονομικής πολιτικής, το παραπάνω ποσό θα μπορούσε να μειώσει τον φόρο εισοδήματος για τη μέση οικογένεια, να ενισχύσει τις συντάξεις ή να αυξήσει το αφορολόγητο όριο κατά τουλάχιστον 500–1.000 ευρώ, δίνοντας πραγματική ανάσα σε εκατομμύρια πολίτες — αν, βεβαίως, δεν επιλεγόταν να χαθεί σιωπηλά στο κενό της παγκόσμιας φορολογικής ασυδοσίας.