Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Χάρη, ακούς; Αυτό που έγραψες δεν είναι απλώς ανάρτηση —είναι manual για το πώς να αρμέξεις μια χώρα με το χαμόγελο της «πράσινης ανάπτυξης» και τη μπόχα των καμένων σκουπιδιών.
Τέσσερις τρόποι να βγάλεις λεφτά από μια επένδυση και οι τέσσερις έχουν την ίδια πρώτη ύλη: τον μαλάκα τον πολίτη.
Πρώτα σε επιδοτεί το κράτος για να στήσεις το εργοστάσιο.
Μετά σου πληρώνει κι ο ίδιος ο πολίτης την πρώτη ύλη —τα σκουπίδια του— λες και είναι κάστανα Αράβικης Χειροτεχνίας.
Τρίτον, σου ξαναδίνει λεφτά το κράτος για την ενέργεια που παράγεις, γιατί, λέει, είναι ΑΠΕ.
Και τέλος, του πουλάς πίσω την υπόλοιπη ενέργεια στο χρηματιστήριο, να πληρώνει για πάντα τον δικό του σκουπιδοντεμαχιστή.
Αποκάλυψες το τέλειο κόλπο με μια ανάρτηση, Χάρη. Το είδος του σχεδίου που θα έκανε τον Μακιαβέλι να ανάψει πούρο και να πει «μπράβο στα παιδιά». Μόνο που εδώ, το πούρο καπνίζει σαν φουγάρο από εργοστάσιο καύσης —και ο καπνός δεν είναι από καπνά, αλλά από το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας μιας πολιτείας που νομοθετεί Αύγουστο μήνα, με τη Βουλή κλειστή, για να μοιράσει δώρα στους εκλεκτούς.
Εσύ, τουλάχιστον, το λες. Οι άλλοι το κάνουν και κρύβονται. Και σε μια χώρα όπου η πολιτική μυρίζει σκουπίδι, το να ξέρεις ποιος κρατάει τον αναπτήρα είναι ήδη μισή νίκη.