Όταν ο Δήμαρχος Αθηναίων πάει Τήνο, περνάει απ’ τη Σύρο και επιστρέφει με εθνικά ερωτήματα στις αποσκευές του. Ποιος φοβάται τα ελληνικά ναυπηγεία;
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας … που ξέρει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις.
Αν υποθέσουμε ότι ο Αύγουστος είναι μήνας πολιτικής ραστώνης, ο Χάρης Δούκας μόλις τον ανατίναξε. Όχι με αναρτήσεις σε πισίνες, ούτε με εξώφυλλα σε lifestyle. Με μια επίσκεψη που μοιάζει περισσότερο με εσωτερική αποστολή της CIA: Τήνος, μετά Σύρος, και πίσω στην Αθήνα με μια αποστολή — να πει μια απλή αλήθεια που όλοι φοβούνται: “Η Ελλάδα μπορεί να φτιάχνει τα δικά της πλοία. Αλλά δεν την αφήνουν.”
Το άρθρο του Δούκα μοιάζει με καρτ ποστάλ από την εθνική μας αδυναμία. Πίσω από την ευγένεια του τόνου και την ευλάβεια για τον Δεκαπενταύγουστο, ξετυλίγεται ένα πολιτικό μανιφέστο. Χωρίς να φωνάξει, χτύπησε εκεί που πονάμε: στην τσέπη, στο φιλότιμο και στην αμυντική μας ανεξαρτησία.
Ο Δήμαρχος και το Νεώριο
Ο Δούκας πήγε για προσκύνημα στην Παναγιά και κατέληξε να… προσκυνά την κοινή λογική. Στη Σύρο, στα ναυπηγεία του Νεωρίου — που επισκευάζουν μέχρι και τουρκικά πλοία — έμαθε κάτι που, κατά τα φαινόμενα, δεν έχουν μάθει ούτε οι Υπουργοί Άμυνας της τελευταίας δεκαετίας:“Ναι, μπορούμε να φτιάξουμε φρεγάτες. Αρκεί κάποιος να μας το ζητήσει.”
Ένα ναυπηγείο-σύμβολο, που έχει αναστηθεί από την τέφρα του, με εργαζόμενους που δεν μιλούν για θαύματα αλλά για συμβόλαια. Που θυμίζουν με επιστολές το 2021 στον Πρωθυπουργό και στα κόμματα πως είναι εδώ, με συγκολλητήρια, τεχνίτες και περηφάνια. Αλλά το κράτος; Σιγή ασυρμάτου.
Η Ελλάδα αγοράζει… “made in France”
Οι εικόνες των φρεγατών Belharra που καθελκύονται στη Λοριάν, στη Γαλλία, είναι η τέλεια αλληγορία. Η Ελλάδα του 2025 επενδύει δισεκατομμύρια ευρώ σε υπερσύγχρονα πολεμικά πλοία, αλλά στέλνει τα λεφτά εκτός συνόρων, ενώ τα ελληνικά ναυπηγεία σκουπίζουν τα decks από τις παραγγελίες των άλλων.
Και να πεις ότι είμαστε ανίκανοι; Όχι. Είμαστε απλώς αόρατοι στην ίδια μας την κυβέρνηση.
Η Τουρκία που φτιάχνει και εμείς που παραγγέλνουμε
Η Τουρκία — η γνωστή, “προβληματική” γείτονα — έχει πάνω από 70 ναυπηγεία και σχεδιάζει μόνη της πολεμικά πλοία. Δεν περιμένει τους Γάλλους να της πουν ποια φρεγάτα της ταιριάζει. Δεν στέλνει παραγγελίες, στέλνει προτάσεις. Και μετά — ειρωνεία των καιρών — στέλνει τα δικά της πλοία στην Ελλάδα για επισκευή.
Μήπως τελικά εμείς είμαστε οι κομπάρσοι σε ένα σενάριο που μπορούσαμε να έχουμε γράψει εμείς;
Ο Δούκας, ο SAFE και η αλήθεια του Αυγούστου
Ο Δήμαρχος Αθηναίων επιστρέφει από τις Κυκλάδες στην Αθήνα, όχι με selfies και “ευλογημένα καλοκαίρια”, αλλά με ένα σύντομο άρθρο που πρέπει να διαβαστεί ως πολιτική παρακαταθήκη:
“Εντασσόμαστε στο SAFE, ένα πρόγραμμα 30 δισ. ευρώ. Θα αφήσουμε άλλη μια δεκαετία να περάσει χωρίς ελληνικό αποτύπωμα στην άμυνα;”
“Εντασσόμαστε στο SAFE, ένα πρόγραμμα 30 δισ. ευρώ. Θα αφήσουμε άλλη μια δεκαετία να περάσει χωρίς ελληνικό αποτύπωμα στην άμυνα;”
Το μήνυμα του Χάρη Δούκα είναι τόσο σαφές, που πονάει:Ή θα χτίσουμε δικό μας πλοίο, ή θα συνεχίσουμε να είμαστε νοικάρηδες στη δική μας θάλασσα.
Μήπως τελικά, χρειαζόμαστε έναν Δήμαρχο στο τιμόνι;
Αυτό που ο Δούκας πέτυχε με ένα οδοιπορικό και ένα άρθρο είναι μεγαλύτερο από κάθε προκήρυξη εξοπλιστικού προγράμματος: έκανε πολιτικό θέμα εκείνο που επί δεκαετίες οι “αρμόδιοι” πετούσαν κάτω από το χαλί της “γεωστρατηγικής συμμαχίας”.
Όχι, δεν είπε κάτι εξτρεμιστικό. Είπε το αυτονόητο — κι αυτό είναι το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορεί να κάνει σήμερα ένας αιρετός.
Αν ήσουν σκηνοθέτης θα το έκανες road movie. Αν ήσουν Υπουργός θα το αγνοούσες. Αν όμως είσαι πολίτης, δεν μπορείς παρά να αναρωτηθείς:Μήπως τελικά η φρεγάτα που χρειαζόμαστε είναι ένα πολιτικό σύστημα που να εμπιστεύεται τα δικά του χέρια;