Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας

Ήταν Οκτώβριος του 2012.Η χώρα έβραζε μέσα στη μνημονιακή καζάνη, το ΠΑΣΟΚ είχε κατρακυλήσει στην τρίτη θέση, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει κεφάλι ως αξιωματική αντιπολίτευση και εγώ – νέος, σίγουρος, μεθυσμένος από ιδεολογικό πάθος – ζούσα σε έναν αριστερό παροξυσμό. Ήμουν βέβαιος: «πρώτη φορά Αριστερά» δεν θα αργούσε να ’ρθει και θα σάρωνε όλα μας τα προβλήματα όπως η καταιγίδα καθαρίζει τον ουρανό.

Μόνο που ένας άνθρωπος στεκόταν σαν βράχος μπροστά στον ενθουσιασμό μου.Ο Γιάννης Δραγασάκης.Σοβαρός, χαμηλών τόνων, σχεδόν πατρικός. Με προσγείωσε με εκείνη τη βαρειά φωνή του:– «Σύντροφε, δεν θα είναι έτσι απλά τα πράγματα. Ο καπιταλισμός έχει ακόμα γερά θεμέλια».Σαν να μου ’ριξε παγωμένο νερό στο πρόσωπο. Προφητικός και διορατικός, όπως πάντα.

Εκείνη τη μέρα με είχε καλέσει στο σπίτι του. Όχι για πολιτική, αλλά για ρακή. Ήταν η εποχή της απόσταξης και μαζευτήκαμε γύρω από το καζάνι. Ετερόκλητη συντροφιά – διάφοροι τύποι που μόνο ο Δραγασάκης θα μπορούσε να φέρει στον ίδιο κύκλο.

Εγώ, βέβαια, ήμουν ήδη σε πρώτορακες. Τότε ήμουν γερό ποτήρι. Έκανα κεφάλι και – μην τα πολυλογούμε – άρχισα να χορεύω πάνω από το καζάνι. Έξω έριχνε ένα ψιλόβροχο, από εκείνα που μπερδεύουν το μεθύσι με το ρομαντισμό.

Κάπου δίπλα μου, με πλησιάζει ένας σοβαρός τύπος. Κοστούμι, ύφος βαρύ. Κάτι μου θύμιζε. Δεν ήταν χαρωπός αλλά λυπημένα χαρούμενος.

Με πιάνει από το μπράτσο και με τραβάει.– «Δεν λέμε και κανένα τραγούδι;» μου λέει.– «Ποιο;» τον ρωτάω, με το κεφάλι να γυρίζει.– «Ε, δεδομένων των συνθηκών…»– «Το πότε θα κάνει ξαστεριά!»

Και τότε, σαν μεταμοντέρνοι Ζορμπάδες, εγώ να ουρλιάζω – αυτός να σιγοντάρει το τραγούδι μέσα στη βροχή. Οι φωνές μου σκέπαζαν το τσίκνισμα του καζανιού. Κάναμε πλάκα, αλλά στην ουσία βγάζαμε μια πολιτική δήλωση. Η οργή μας, η δίψα μας για «ξαστεριά» έβραζε μαζί με τη ρακή.

Όταν φύγαμε, ο φίλος μου ο Δημήτρης με τραβάει παράμερα.– «Ρε μαλάκα… ξέρεις ποιον έσερνες να τραγουδήσει;»– «Ποιον;»– «Τον υπουργό, τον Γιαννίτση! Τι μαλάκας είσαι; Δεν σέβεσαι τίποτα;»

Τον κοίταξα μεθυσμένος και του είπα την αλήθεια:– «Δεν ξέρω αν ήταν υπουργός ή όχι. Σίγουρα όμως είναι Ζορμπάς. Και με τα όλα του».

Το σημείωμα του Γιαννίτση

Χρόνια μετά, ο ίδιος ο Τάσος Γιαννίτσης – ο ομότιμος καθηγητής, ο άνθρωπος που πρότεινε το ΠΑΣΟΚ για Πρόεδρο της Δημοκρατίας – ξαναγυρνά στο προσκήνιο. Όχι με χορούς και ρακή, αλλά με κείμενα. Σοβαρά, στοχαστικά, πάνω στη φτώχεια και τις ανισότητες.

Η στήλη πληροφορείται ότι έχει συντάξει ένα σημείωμα για τη φτώχεια, το οποίο μελετά ο Νίκος Ανδρουλάκης με τους συνεργάτες του. Ο Γιαννίτσης δεν ήταν ποτέ απλώς τεχνοκράτης. Παρακολουθούσε διαρκώς τα ρεύματα ιδεών της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, ψάχνοντας τρόπους να κλείσει το χάσμα ανάμεσα στους πολλούς που μένουν πίσω και στους λίγους που απογειώνονται.

Κι έτσι ο κύκλος κλείνει.Από το καζάνι του Δραγασάκη, τα τραγούδια στη βροχή και την αφέλεια της «πρώτης φοράς Αριστεράς» μέχρι τα σημερινά σημειώματα πολιτικής σοφίας.

Ίσως τελικά εκείνο το απόγευμα να το ’πε καλύτερα ο Δραγασάκης:Ο καπιταλισμός έχει γερά θεμέλια.Αλλά και οι άνθρωποι που τον ζουν έχουν ακόμα ψυχή. Και μερικές φορές, αυτή η ψυχή βγαίνει στο μεθύσι, στο τραγούδι και στο χαμόγελο ενός υπουργού που για λίγα λεπτά έγινε Ζορμπάς της βροχής.

ΥΓ: Πρόεδρε Νίκο ίσως αυτό το σημείωμα είναι η λύση που ψάχνεις!