«Από το μηδέν στο υπουργείο. Κι ακόμα την λένε “στιλάτη”.»
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Ήταν μια νύχτα στο Ηρώδειο, μπουκωμένη από μουσική και φλας. Στο κέντρο της σκηνής – ή μάλλον του θεάματος – η Άντζελα Γκερέκου. Μάξι καφτάνι, χρυσά πέδιλα, βλέμμα που διαπερνά τον φακό και πάει κατευθείαν στο μέσα σου. Η λεζάντα της εποχής μας, ωστόσο, δεν άντεξε: «κομψή», είπαν. Απλά. Ανώδυνα. Σαν να είναι κοσμική αναφορά σε άλμπουμ δεκαετίας ’90.
Και κάπου εκεί, ξεκινάει το πρόβλημα.
Η παγίδα του «κομψή»: Πώς τα media ευνουχίζουν τις ισχυρές γυναίκες
Η Άντζελα δεν είναι απλώς καλοντυμένη. Είναι πολιτικός. Είναι μάνα. Είναι η γυναίκα που αντί να μείνει η «χήρα του Βοσκόπουλου», κράτησε το όνομά της, το τέντωσε στα άκρα και το έκανε σημαία σε υπουργείο, σε θέσεις εξουσίας, στη ζωή. Και παρ’ όλα αυτά, το βλέμμα του φακού – και της δημόσιας κουβέντας – επιστρέφει πάντα στο ρούχο. Σαν να μην αντέχουμε να πούμε «είσαι μάγκας». Λέμε «είσαι σικάτη». Γιατί αυτό αντέχει το αφτί.
Η Άντζελα στο Ηρώδειο δεν ήταν θεατής – ήταν σύμβολο
Ήταν εκεί για να δει την κόρη της. Να δει το αίμα της να σηκώνεται στη σκηνή. Να δει το μέλλον της να ακουμπάει Αριστοφάνη. Η φωτογραφία που κυκλοφόρησε την δείχνει να χαμογελά, αλλά πίσω από το φλας υπάρχει η κραυγή κάθε μάνας που φωνάζει: «Τα κατάφερα και εσύ θα τα πας καλύτερα!»
Μα όχι, εμείς είδαμε μόνο το καφτάνι.
Σπάστε τα καλούπια. Όχι άλλες «κομψές» γυναίκες.
Η Άντζελα δεν είναι «κομψή». Είναι λεπίδα. Είναι θηρίο που πάλεψε με την κιτρινίλα, τη λάσπη, τα στερεότυπα, και στάθηκε. Δεν χαμογελάει για τις κάμερες· χαμογελάει επειδή ξέρει ποια είναι.
Κι αν εσείς θέλετε να τη στριμώξετε ξανά στο κουτί του lifestyle, μην εκπλαγείτε όταν το σπάσει με το τακούνι της.
Τελικά, το ερώτημα είναι απλό:
Ποια γυναίκα φοβάστε περισσότερο; Αυτή που φοράει χρυσά πέδιλα ή αυτή που ξέρει πού πάει;
Δική σας η απάντηση. Εμείς διαλέγουμε Άντζελα.