Γραφει ο Άκης Λιάντζουρας
Πίνω τον τρίτο καφέ μέσα σε μία ώρα και διαβάζω – σχεδόν το φτύνω πάνω στην οθόνη – τη δήλωση του πρωθυπουργού. «Αυτοσυγκράτηση», λέει. Και «η Ευρώπη δεν μπορεί να σιωπά». Ε, καλά. Ας πάρει λοιπόν κανείς αυτό το άρθρο και ας το πει στις Βρυξέλλες, να το διαβάσουν με το espresso στο χέρι και το βλέμμα χαμένο στο τραπεζάκι της μίζας.
Δεν είναι μόνο θέμα ρητορικής. Είναι η αίσθηση πως το πολιτικό σύστημα έχει πάθει ένα είδος γεωπολιτικής αμνησίας – μια προσωρινή απώλεια συνείδησης, συνοδευόμενη από copy-paste ανακοινώσεις του τύπου «καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Οι πυραυλικοί σπασμοί μεταξύ Ιράν και Ισραήλ δεν είναι ένα tweet να το κάνεις mute. Είναι η φλόγα που ανάβει στη Μέση Ανατολή, και μπορεί να φτάσει μέχρι την πόρτα μας – όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά.
Κι εδώ, τι έχουμε; Ένα επιτελικό «Ώπα, ρε παιδιά, ας μαζευτούμε», ενώ το ΝΑΤΟ διαβουλεύεται κι η Μέρκελ σιωπά απ’ τη συνταξιοδότηση. Ο Μητσοτάκης είναι το παιδί με το κουστούμι στο οικογενειακό τραπέζι που προσπαθεί να σταματήσει τον καβγά μεταξύ των θείων. Καλή πρόθεση – δεν λέω – αλλά με ποια δύναμη; Με ποια αυτονομία; Η Ελλάδα είναι στο παρασκήνιο μιας πυρηνικής σαπουνόπερας και το μόνο που έχουμε να πούμε είναι «Η Ευρώπη πρέπει να μιλήσει».
Μα η Ευρώπη μιλάει μόνο όταν πέσει το ευρώ ή όταν κάποιος ενοχλήσει το τραπεζικό της σύστημα. Όχι όταν εκρήγνυνται εργοστάσια εμπλουτισμού ουρανίου στο Ιράν ή όταν το Τελ Αβίβ χτυπιέται από drones. Αυτά είναι «μακριά», όπως έλεγε η γιαγιά μου για το Αφγανιστάν. Μέχρι να μην είναι.
Ο Μητσοτάκης – ο τύπος που παίρνει την πολιτική στα σοβαρά αλλά καταπίνει τη γεωστρατηγική σαν κουκούτσι – καλεί την Ευρώπη να πάρει θέση. Λες και η Ευρώπη είναι ένας ενιαίος εγκέφαλος, ένας Μεγάλος Τιμονιέρης και όχι μια παρέα κουρασμένων υπαλλήλων που μοιράζουν κυρώσεις και παίζουν καθυστέρηση.
Αν υπάρχει μια δόση αλήθειας σε όλα αυτά, είναι η εξής: ναι, πρέπει να υπάρξει αυτοσυγκράτηση. Όχι όμως μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και στα ελληνικά γραφεία Τύπου, στα έδρανα της αδιαφορίας, και κυρίως – στη ρηχή προσδοκία πως «η Ευρώπη» θα μας σώσει όταν οι φλόγες πλησιάσουν.
Μέχρι τότε, γράφω σε πλήρη εγρήγορση, αναρωτιέμαι ποιος θα προλάβει να πατήσει πρώτος το κουμπί – και όχι του καφέ, αυτή τη φορά.