Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας με στυλό στο ένα χέρι και καφέ στο άλλο

Υπάρχουν μέρες που οι λέξεις ζυγίζουν περισσότερο από τις ειδήσεις. Και υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν αποσύρονται, εμφανίζονται σαν αργοί κομήτες για να ρίξουν λίγο φως στο σκοτάδι της δημόσιας μνήμης. Ο Γιάννης Δραγασάκης, ο “Γέροντας” της Αριστεράς, που δεν ψιθυρίζει αλλά μιλά με την ήρεμη βαρύτητα εκείνου που τα έζησε από μέσα, επανέρχεται με ένα πυκνό κείμενο: «Αλήθειες και Μύθοι για το 2015». Όχι για να πει “σας τα ‘λεγα”, αλλά για να υπενθυμίσει ότι κάποτε –κι αυτό είναι το τρομακτικό– προσπαθήσαμε.

Όχι με tweets. Όχι με memes. Όχι με πολιτικό ριάλιτι. Αλλά με πόνο, συμβιβασμό και θρυμματισμένα ιδανικά.

Κι αν σήμερα οι περισσότεροι προτιμούν να πετάνε πέτρες από τα πληκτρολόγια, εκείνος επιστρέφει για να υπενθυμίσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015-2019 δεν ήταν ένα TikTok επανάστασης, αλλά το πιο σκληρό πείραμα εφαρμοσμένης αριστεράς στην Ευρώπη του ευρώ.

Η σιωπηλή φωνή του εφικτού

Στο άρθρο του –τοποθετημένο τιμητικά στον 14ο τόμο της σειράς «Το Βήμα στην Ιστορία»– ο Δραγασάκης κάνει αυτό που λίγοι έχουν το στομάχι να κάνουν: όχι εξιδανίκευση, όχι απολογία, αλλά αποτίμηση.

Κι εκεί που ο δημόσιος διάλογος έχει γίνει φτηνό σκετσάκι επιτροπής των 8 στο Twitter, εκείνος επιστρέφει με λογιστικά στοιχεία, πίνακες, ημερομηνίες και παραγράφους γεμάτες ιδεολογικό πόνο. Αν το 2015 ήταν μια πολιτική τραγωδία, τότε το κείμενό του είναι το πρόγραμμα της παράστασης με σημειώσεις στο περιθώριο.

Και λέει κάτι σχεδόν απαγορευμένο στο 2025: ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.

Όχι του φαντασιακού. Όχι του τσιτάτου. Όχι του φέικ επαναστατισμού των ακτιβιστών με χορηγό. Αλλά του πραγματικού, του επώδυνου, του “ας μην χρεοκοπήσουμε σήμερα”. Κι αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη προσβολή για τους σημερινούς “ιδεολόγους” του τίποτα: ένας αριστερός που υπερασπίζεται την ανάγκη για κράτος, τραπεζική σταθερότητα, κοινωνικό ρεύμα και 2,8 δισ. ταμειακό απόθεμα όταν οι άλλοι ζητούσαν “ρήξη”.

Στην εποχή των ρήξεων χωρίς κόστος

Γιατί ο Δραγασάκης δεν γράφει απλώς για το 2015. Γράφει για το μέλλον της Αριστεράς μετα-2015. Για το πώς οικοδομείς ξανά πολιτική αξιοπιστία όταν ο κόσμος έχει μάθει να βλέπει την Αριστερά σαν εφηβική εξέγερση και την κυβερνησιμότητα ως προδοσία.

Ο «Γέροντας» επιμένει: ναι, το τρίτο μνημόνιο ήταν επώδυνο, αλλά ήταν καλύτερο από την ανυπαρξία πολιτικής. Όχι γιατί άρεσε σε κανέναν, αλλά γιατί απέτρεψε την κατάρρευση. Ναι, υπήρξε συμβιβασμός, αλλά αυτός ο συμβιβασμός έδωσε ρεύμα στους φτωχούς, φάρμακα στους ανασφάλιστους, και ένα τεράστιο «μαξιλάρι» που ακόμα και σήμερα κρατά την Ελλάδα όρθια.

Αν αυτό δεν είναι πολιτικό αποτύπωμα, τότε τι είναι;

Μια Αριστερά που δεν φοβάται να κυβερνήσει

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λέει, δεν απέτυχε επειδή κυβερνούσε. Απέτυχε όταν φοβήθηκε να συνεχίσει να κυβερνά με σχέδιο. Όταν ξέχασε ότι ο λαός δεν τον ψήφισε για να φωνάζει, αλλά για να διαπραγματεύεται, να κάνει μεταρρυθμίσεις, να λύνει.

Κι εκεί, κάπου στο βάθος, βρίσκεται η παρακαταθήκη του Δραγασάκη: η υπεράσπιση μιας Αριστεράς που δεν τρομάζει μπροστά στην πραγματικότητα, που δεν περιμένει την “μεγάλη στιγμή” αλλά φτιάχνει μικρές νίκες μέσα στην ήττα. Μιας Αριστεράς που δεν τα βροντάει όταν η ζωή γίνεται δύσκολη, αλλά φοράει το κουστούμι του υπουργού και κάθεται στο τραπέζι με τους λύκους.

Γιατί, για να το πούμε όσο πιο μαγκιά γίνεται: το “όχι” το φωνάζει και ο τελευταίος YouTuber. Το “ναι”, όμως, πρέπει να το υπερασπιστείς με αίμα.

Ο Γέροντας και οι μικροί “ηγέτες”

Το κείμενο του Δραγασάκη δεν απευθύνεται στους σημερινούς influencers της πολιτικής. Είναι γραμμένο για την επόμενη γενιά αριστερών που θέλουν να ξαναχτίσουν ένα όραμα εξουσίας – όχι αντίδρασης.

Σε μια εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται σαν παλιό συγκρότημα χωρίς νέο χιτ, ο Δραγασάκης παραδίδει την παρτιτούρα. Και τους λέει: ναι, κάναμε λάθη, ναι, δεν φτάσαμε εκεί που θέλαμε, αλλά δείξαμε ότι γίνεται.

Αρκεί να έχεις την ψυχραιμία να κάτσεις στο τραπέζι όταν το πιστόλι είναι στον κρόταφο – και να μην παριστάνεις ότι είναι νεροπίστολο για να κάνεις επανάσταση στο TikTok.

Επίλογος: Για αυτό χρειάζονται οι “Γέροντες”

Όχι για να δίνουν εντολές. Όχι για να επιστρέφουν. Αλλά για να θυμίζουν ότι κάποτε κάποιοι πήγαν και γύρισαν από τη φωτιά, με καμένα τα φτερά αλλά με τις τσέπες γεμάτες εμπειρία.

Η Αριστερά του αύριο δεν θα χτιστεί από λαϊκισμό, ούτε από τον επόμενο “Αριστερούλη με story”. Θα χτιστεί πάνω στην παρακαταθήκη του εφικτού, που κληροδότησε ο Δραγασάκης. Όχι ως δόγμα, αλλά ως υπενθύμιση:

Όταν η χώρα είναι στο χείλος της κατάρρευσης, δεν ζητάς όραμα. Ζητάς σταθερό χέρι.

Όταν η χώρα είναι στο χείλος της κατάρρευσης, δεν ζητάς όραμα. Ζητάς σταθερό χέρι.

Και για αυτό – ακριβώς για αυτό – χρειάζονται οι Γέροντες.