Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας που μια φορά και ένα καιρό δεν τον πολυσυμπαθούσε και μάλλον αλλάζει γνωμη

Ο Ευάγγελος Αντώναρος – πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος, άλλοτε φωνή με την υφή βραχνού αυγού στη Ραψωδία της Δεξιάς – σηκώνει πάλι κεφάλι. Και τι κεφάλι. Αυτό που τρυπάει με ράμφος φασιανού τα πλαστικά προσωπεία του εθνικού καθωσπρεπισμού, ζητώντας το αδιανόητο:

να συνυπογράψουν κοινή δήλωση οι τέσσερις τελευταίοι πρωθυπουργοί της χώρας, από τρεις διαφορετικούς κόσμους, με έναν κοινό στόχο – να ζητήσουν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να φύγει. Τώρα.

Ναι. Το είπε. Το έγραψε. Και το εννοεί. Με λόγια που στάζουν δυσανεξία στην υποκρισία:

«Θα το πω ωμά και κυνικά. Η Ελλάδα χάνει πόντους και διεθνή αξιοπιστία. Με τον τρόπο που (δεν) ασκείται η εξωτερική πολιτική.»

«Θα το πω ωμά και κυνικά. Η Ελλάδα χάνει πόντους και διεθνή αξιοπιστία. Με τον τρόπο που (δεν) ασκείται η εξωτερική πολιτική.»

Και ποιος το λέει; Ένας Καραμανλικός μέχρι το μεδούλι. Όχι κάποιος επαναστατημένος φοιτητής, όχι κάποιο ανώνυμο τρολ, αλλά το γραβατωμένο συνειδησιακό alter ego της Μεταπολίτευσης, που επιμένει να βλέπει τη δημοκρατία όχι ως παράσταση, αλλά ως χρέος.

Σαν την ενοχλητική μύγα του Σωκράτη.

Σας θυμίζει κάτι η παρομοίωση; Εκείνος, ο Σωκράτης που είπε στον Άρειο Πάγο ότι είναι μύγα ενοχλητική, αλλά αναγκαία, για να μη νυστάξει το άλογο-κράτος. Αυτός είναι ο Αντώναρος σήμερα: μια πολιτική μύγα που πετάει πάνω από το βαριεστημένο άλογο της εξωτερικής πολιτικής και κρώζει: “Η Κρήτη, κύριοι, δεν αναγνωρίζεται καν σε επίσημα έγγραφα!”.

Λέει τη λέξη-ταμπού: Κρήτη. Όχι σύμβολο. Όχι πατρίδα. Αλλά το μεγαλύτερο νησί της χώρας, που δεν το αναγνωρίζουν ως ελληνικό στη Λιβύη. Και δεν είναι τυχαίο. Είναι επαναληπτικό μοτίβο. Η Τουρκία τα ίδια, η Λιβύη τα ίδια. Κι εμείς; Τι κάνουμε;

Πίνουμε καφέ με φυλάρχους και παρακαλάμε στρατάρχες.Χαιρετάμε με χαμόγελα τύπου IKEA και ποστάρουμε για «παραδοσιακές σχέσεις» σαν να είμαστε στο LinkedIn του ΥΠΕΞ.

Και πού είναι οι άλλοι;

Ο Αντώναρος φωνάζει σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο σκιές:Καραμανλή! Σαμαρά! Παπανδρέου! Τσίπρα!«Ξυπνήστε, ενωθείτε, γράψτε μια παράγραφο. Μόνο μία. Ζητήστε του να φύγει!»

Και τους καλεί όχι σαν αρχηγός – αλλά σαν απλός πολίτης με συνείδηση κραυγής.Ζητά το αδιανόητο για την ελληνική πολιτική τάξη: μια ενιαία φωνή εθνικής ευθύνης.Όχι για κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Όχι για νέο κόμμα.Απλώς για να πει κάποιος την αλήθεια πριν την πει η ιστορία με αίμα.

Κι αν δεν το κάνουν; Αν δεν υπογράψουν; Αν κάνουν την πάπια;

Τότε η μύγα θα συνεχίσει να πετάει.Θα ενοχλεί.Θα θυμίζει.Θα δείχνει –όχι τον εχθρό,αλλά την ένοχη σιωπή.

Γιατί όταν η Κρήτη παύει να υπάρχει σε χάρτες συμμάχων,και οι πρώην Πρωθυπουργοί υπάρχουν μόνο σε πάνελ αναλύσεων,ο μόνος ζωντανός πολιτικός σφυγμός ακούγεται από εκείνον που δεν περιμένεις.

Ο Αντώναρος, κύριοι, δεν θέλει να κυβερνήσει. Θέλει να προλάβει.

Το αίτημα του μοιάζει απλό:Υπογράψτε. Πριν υπογράψουν οι άλλοι – ερήμην μας.