Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας με αφορμή το άρθρο στην εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο»
Το άρθρο του Γιάννη Δραγασάκη, «Η εβδομάδα μετά το δημοψήφισμα», δεν είναι αποτίμηση. Είναι ένα γρονθοκόπημα με κρύα λογική και καυτό πολιτικό πάθος. Δεν είναι ένας πρώην αντιπρόεδρος που υπερασπίζεται τα περασμένα, αλλά ένας αυτόπτης μάρτυρας που ουρλιάζει: μην ξεχνάτε.
Η υποκρισία πίσω από τη λέξη «κωλοτούμπα»
Το 2015, το Όχι φώναξε τόσο δυνατά που ξύπνησε τα φαντάσματα του 20ού αιώνα. Μια κοινωνία ολόκληρη έβαλε το χέρι στο μέλλον, μόνο και μόνο για να της το κόψουν με νυστέρι στο Eurogroup. Ο Δραγασάκης δεν χαρίζεται σε κανέναν: ούτε στους εραστές του ρεαλισμού, ούτε στους ιεροκήρυκες της αποτυχίας. Λέει καθαρά: δεν ήταν κωλοτούμπα. Ήταν αναγκαστική επιλογή υπό καθεστώς θεσμικής ομηρίας.
«Αυτό που συνέβη ήταν διαχείριση τελεσιγράφου, όχι διαπραγμάτευση.»
«Αυτό που συνέβη ήταν διαχείριση τελεσιγράφου, όχι διαπραγμάτευση.»
Οι τραπεζίτες, η Μέρκελ και το γερμανικό Σύνταγμα
Το πιο δυνατό σημείο του άρθρου όμως δεν είναι ούτε οι αναμνήσεις ούτε η πολιτική αυτοάμυνα. Είναι η ωμή τεκμηρίωση. Το ίδιο το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο — όχι κάποια ριζοσπαστική μπροσούρα ή συνωμοσιολογία — επιβεβαιώνει πως ο Σόιμπλε δεν δρούσε μόνος. Η Μέρκελ ήξερε, συμφωνούσε, συντόνιζε. Το Grexit δεν ήταν φάντασμα· ήταν σχέδιο. Και ήταν πολιτική πρόθεση, όχι ατύχημα.
«Η ιστορία δεν γράφεται με αποσιωπήσεις» — κι εδώ, ο Δραγασάκης πετάει το γάντι τόσο στη Μέρκελ όσο και στο δικό μας media class που έκανε ghosting σε μια ολόκληρη βδομάδα Ιστορίας.
«Η ιστορία δεν γράφεται με αποσιωπήσεις» — κι εδώ, ο Δραγασάκης πετάει το γάντι τόσο στη Μέρκελ όσο και στο δικό μας media class που έκανε ghosting σε μια ολόκληρη βδομάδα Ιστορίας.
«Αυτό που έγινε δεν ήταν απλώς σκληρό. Ήταν θεσμική εκτροπή.»
Ο Δραγασάκης γράφει με τη νηφαλιότητα ανθρώπου που έζησε το παιχνίδι από μέσα και είδε πώς το Ευρωπαϊκό όραμα έγινε μαστίγιο. Δεν ψάχνει ελαφρυντικά — λέει, ευθέως: μας στριμώξανε, μας εκβιάσανε, μας υποβίβασαν σε προτεκτοράτο με τη βούλα του eurogroup.
Και το καλύτερο; Δεν πουλάει μεταφυσική. Δεν θρηνεί. Κρατά τη μνήμη ζωντανή, πολιτική, ενοχλητική.
Συμπέρασμα
Το άρθρο είναι καθαρό πολιτικό LSD. Σε κάνει να ξαναδείς μια εβδομάδα που όλοι προσπαθούν να θάψουν κάτω από στατιστικές, κραυγές και μνημονιακά success stories.
«Το Όχι δεν χάθηκε. Το έπνιξαν. Και ήταν πολλοί οι πνίχτες.»
«Το Όχι δεν χάθηκε. Το έπνιξαν. Και ήταν πολλοί οι πνίχτες.»
Και τώρα τι; Πόσοι ακόμα πρέπει να ξεχάσουμε για να “θεωρηθούμε σοβαροί”;
Αυτό είναι το “Ευρώ” που μας αξίζει;