Γράφει Άκης Λιάντζουρας
Η Αθήνα φοράει το κουστούμι της Δημοκρατίας κάθε τέλη Ιούλη.Προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι δεν ξέχασε.Ότι θυμάται τις μπότες της Χούντας, τους τοίχους στην οδο Μπουμπουλίνας, τη ματωμένη πόρτα του Πολυτεχνείου.Το Προεδρικό Μέγαρο ανοίγει τις πόρτες του και προσκαλεί – το πολιτικό προσωπικό, τους επίσημους, τις κυρίες με τα ταγιέρ και τα like, τους πρέσβεις, τους διαφημιστές της εξουσίας, σαν την αρχοντομουτσουνάρα μου.
Αλλά όχι τον Kamel Kotkot.
Το φιλέτο της υποκρισίας
Ο Χαρίτσης, πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, εμφανίστηκε στη δεξίωση συνοδευόμενος από έναν Παλαιστίνιο πρόσφυγα. Έναν άνθρωπο, όχι εκπρόσωπο. Έναν κηδεμόνα ανήλικου τραυματισμένου παιδιού από τη Γάζα, όχι στέλεχος κάποιας ΜΚΟ με ταπετσαρία ευαισθησίας. Ένα σώμα που μιλάει για εισβολή, προσφυγιά και βομβαρδισμένο μέλλον.
Αλλά οι πόρτες δεν άνοιξαν.Γιατί βλέπεις, η Ελληνική Δημοκρατία το 2025 είναι “χωρητική” μόνο για φιλτραρισμένες παρουσίες.Η Δημοκρατία μας χωρά τα likes του πρέσβη των ΗΠΑ, αλλά όχι την ενοχή ενός πρόσφυγα.
Και τότε έγινε το αυτονόητο:Ο Χαρίτσης αποχώρησε.
Σαράντα εννιά χρόνια πριν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στεκόταν στην ίδια αίθουσα και προειδοποιούσε:
«Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει τόσο από τους εχθρούς της, όσο από εκείνους που την επικαλούνται για να την υπονομεύσουν.»
«Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει τόσο από τους εχθρούς της, όσο από εκείνους που την επικαλούνται για να την υπονομεύσουν.»
Πες μου, λοιπόν, τί είναι πιο υπονομευτικό για τη Δημοκρατία:
Ένας πολιτικός που φέρνει έναν πρόσφυγα-σύμβολο στην καρδιά της θεσμικής μνήμης;ή
Ένας πολιτικός που φέρνει έναν πρόσφυγα-σύμβολο στην καρδιά της θεσμικής μνήμης;ή
Ένα σύστημα που αρνείται να του επιτρέψει την είσοδο, μην τυχόν και χαλάσει το πρωτόκολλο ή τη φωτογραφία;
Ένα σύστημα που αρνείται να του επιτρέψει την είσοδο, μην τυχόν και χαλάσει το πρωτόκολλο ή τη φωτογραφία;
Ποιοι είναι οι σημερινοί «ψευδοπροφήτες» της Δημοκρατίας;
Ο Καραμανλής (ο μεγάλος) το είπε καθαρά. Δεν είναι ο εχθρός με τη στολή που σε σκοτώνει. Είναι ο «φίλος» που σε χαϊδεύει ενώ σου βγάζει το οξυγόνο.
Είναι η Δημοκρατία που διαλέγει ποιον προσκαλεί στο σπίτι της.
Είναι η Δημοκρατία που διαλέγει ποιον προσκαλεί στο σπίτι της.
Είναι τα δελτία Τύπου που λένε «ποτέ ξανά», την ώρα που τα παιδιά της Γάζας πεθαίνουν ξανά και ξανά, σε real time.
Είναι τα δελτία Τύπου που λένε «ποτέ ξανά», την ώρα που τα παιδιά της Γάζας πεθαίνουν ξανά και ξανά, σε real time.
Είναι τα πολιτικά κόμματα που μιλούν για ελευθερία, αλλά φοβούνται τη λάσπη στα παπούτσια ενός πρόσφυγα.
Είναι τα πολιτικά κόμματα που μιλούν για ελευθερία, αλλά φοβούνται τη λάσπη στα παπούτσια ενός πρόσφυγα.
Ο Kotkot μίλησε για το αίμα. Οι άλλοι για τη δεξίωση.
Ο ίδιος ο Kamel Kotkot, με σπασμένα ελληνικά και τσακισμένη φωνή, μίλησε για τη Γάζα χωρίς μικρόφωνα.
«Δεν υπάρχει νερό. Δεν υπάρχει ζωή.»
«Δεν υπάρχει νερό. Δεν υπάρχει ζωή.»
Την ίδια στιγμή, μέσα στη δεξίωση, υπήρχε κρασί, φώτα, επετειακές ομιλίες.Η Ελλάδα γιόρταζε την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας… χωρίς να αντέχει να την δει απογυμνωμένη μπροστά της.
Γιατί σήμερα είμαστε όλοι Χαρίτσης (ή δεν είμαστε καθόλου)
Ο Αλέξης Χαρίτσης δεν έκανε απλώς μια πράξη “συμβολική”.Έκανε αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε πολιτικός που θυμάται τι σημαίνει Αριστερά:
Ένωσε το παρελθόν της Ελλάδας με το παρόν της Παλαιστίνης,
Ένωσε το παρελθόν της Ελλάδας με το παρόν της Παλαιστίνης,
Έκανε τη δεξίωση πολιτικό γεγονός,
Έκανε τη δεξίωση πολιτικό γεγονός,
Και έβαλε το ανθρώπινο δίπλα στο θεσμικό.
Και έβαλε το ανθρώπινο δίπλα στο θεσμικό.
Αν σήμερα η Δημοκρατία είναι κάτι περισσότερο από επέτειοι, τότε το απέδειξε ένας πολιτικός που αποχώρησε και ένας πρόσφυγας που δεν μπήκε ποτέ.
Η φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ακούστηκε χθες ξανά — όχι από στόμα, αλλά από πράξη.Και οι ψευδοπροφήτες, όσοι κόβουν εισιτήρια στη Δημοκρατία, φανερώθηκαν.
Η Ιστορία δεν γράφεται στις δεξιώσεις.Γράφεται στην έξοδο.