Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας

Στην αρχή νόμιζα πως διάβασα λάθος.Η φράση, καυτή σαν κομμένο σίδερο στο δέρμα της πολιτικής κανονικότητας, ξεστόμισε ο Νίκος Τσούτσιος:«Ο αριθμός ψήφων που πήρε τότε η ΝΔ ήταν μεγαλύτερος από αυτόν που πήρε πέρυσι αυτοδύναμη η ΝΔ.»

Κι όμως, δεν ήταν παραίσθηση. Δεν ήταν ούτε υπαινιγμός. Ήταν δήλωση. Ήταν καρφί στο ξύλινο φέρετρο της αριθμητικής αυταπάτης.

Και δεν ήταν μόνος. Είχε προηγηθεί ο Ευριπίδης Στυλιανίδης πριν από μήνες, με το άλλο καρφί:«Πρώτο κόμμα είναι η αποχή.»

Και τότε κάπου εκεί, ανάμεσα στο Βήμα και τη Ναυτεμπορική, με χτύπησε η συνειδητοποίηση:

Η Δεξιά, η παλιά, η θεσμική, θυμάται.

Θυμάται τη σημασία της λαϊκής εντολής. Θυμάται πως η Δημοκρατία δεν είναι μαθηματικό κόλπο με μπόνους εδρών.Και μάλιστα, τη θυμάται πιο καθαρά από πολλούς επαναστάτες του πληκτρολογίου.

Η Αριθμητική του Κενού

Τότε, το 2012, η ΝΔ μετρούσε σφαίρες πάνω απ’ τα κεφάλια της και ψήφους κάτω από το μνημόνιο.Ο Σαμαράς κατέβαινε απέναντι σε έξι δεξιά κόμματα, οι αγανακτισμένοι γέμιζαν τις πλατείες, η τρόικα είχε κάνει την Αθήνα μετόχι της, κι όμως, οι ψήφοι ήταν περισσότεροι.Το 2023, με τη χώρα σταθερή – λένε – και το σκηνικό «καθαρό», με αντιπολίτευση από το Temu, η ΝΔ παίρνει αυτοδυναμία με λιγότερους.

Και ποιο είναι το πρώτο κόμμα τελικά; Αυτό που νικά; Ή αυτό που απέχει;

Όταν οι Σιωπές Φωνάζουν

Διαβάζω τα δημοσιογραφικά σάιτς. Τα βαριά, τα “έγκριτα”.Και κανείς δεν στέκεται σ’ αυτό.Όλοι χασκογελάνε με τις “κόντρες” Σαμαρά – Μητσοτάκη.Κανείς δεν βλέπει την ουσία που έβγαλε στο φως ο Τσούτσιος: ότι έχουμε πρόβλημα. Δημοκρατικό. Υπαρξιακό.

Κι αυτό, φίλε μου, δεν είναι “εσωκομματικό”. Είναι παραδοχή.Όχι από την Αριστερά, ούτε απ’ τους αιώνιους καταγγέλλοντες.Αλλά από τα σπλάχνα της Δεξιάς.

Οι Παλιοί που Κρατούν τις Αρχές

Δεν ξέρω αν είναι το ένστικτο της ιστορικής αυτοσυντήρησης.Ή μήπως ειλικρινής αναλαμπή.Αλλά μπράβο.

Μπράβο σε όσους μιλούν για τη σιωπή.Μπράβο σε όσους θυμούνται τι σημαίνει λαϊκή νομιμοποίηση.Μπράβο σε όσους δεν δέχονται να παίζουν δημοκρατία σε άδειο γήπεδο με playback κοινό.

Αρκεί – μα την Παναγία – να μην το αφήσουν στις λέξεις.Ας κάνουν πολιτική πάνω σ’ αυτό.Ας φέρουν προτάσεις για τη συμμετοχή, την εκπροσώπηση, την εμπιστοσύνη.Γιατί όταν μιλούν οι «θεσμικοί», τότε μπορεί και να ανοίγουν πόρτες. Ακόμα.

Συμπέρασμα;

Όταν η Δεξιά θυμάται τη Δημοκρατία, τότε δεν είμαστε χαμένοι.Γιατί το μεγάλο πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι οι διαφορές μας.

Είναι η σιγή.

Και η ερώτηση επιστρέφει, με την κοφτερή της λεπίδα:

Θα ξανακάνουμε τη Δημοκρατία μαζική εμπειρία;Ή θα συνεχίσουμε να κερδίζουμε εκλογές μέσα στην απουσία;

Γιατί όσο δεν ακούμε τη σιωπή, δεν θα καταλαβαίνουμε τι χάσαμε.