γράφει ο Άκης Λιάντζουρας, σε mood καύσωνα και πολιτικού ξεμαλλιάσματος
Αύγουστος. Εκεί που ο κόσμος λιώνει σε πλαστικές ξαπλώστρες με σαντιγί-καπουτσίνο και ο ήλιος χτυπάει πιο δυνατά κι από τον ΕΝΦΙΑ, στη Νέα Δημοκρατία δεν ιδρώνει απλώς το αυτί κανενός. Ιδρώνει ολόκληρη η παράταξη. Κι όταν λέμε «ιδρώνει», εννοούμε πως τα κλιματιστικά του Μαξίμου δουλεύουν στο φουλ μπας και ξεχάσουν τις… Ferrari, τους ΟΠΕΚΕΠΕδες, το σηκωμένο φρύδι του Αντώνη Σαμαρά και τα καραμανλικά μπουρλότα. Γιατί, φίλε αναγνώστη, γίνεται της Πόπης. Κυριολεκτικά.
Όχι, δεν είναι κακοήθεια. Ούτε απλό λογοπαίγνιο. Είναι πολιτική παραβολή βγαλμένη απ’ τη ζωή – ή, πιο σωστά, απ’ τον πίνακα επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Πόπη Σεμερτζίδου, η «κυρία με τη Ferrari», έκανε το μπαμ πιο ηχηρά κι από εξάτμιση σε εθνική οδό. Επιδοτήσεις 2,5 εκατομμύρια ευρώ λέει το ΠΑΣΟΚ, φωτογραφίες με κόκκινα άλογα λένε οι influencers, «παραίτηση, αλλά όχι διαγραφή» λέει η ΝΔ. Κι εμείς λέμε: άμα είναι να έχει τέτοια τεχνητή νοημοσύνη η Πειραιώς, δώστε της και Alexa!
Γιατί, βλέπεις, το αυτόματο σύστημα διαγραφών της ΝΔ, αυτό που θα έπαιρνε κεφάλια «καραμανλικών», «σαμαρικών» και «τσοπάνηδων με Lamborghini» (σε άλλο επεισόδιο αυτό), κόλλησε στην Πόπη. Τελικά η τεχνητή νοημοσύνη ήταν… φυσικά νυσταγμένη. Δεν πήρε χαμπάρι τις επιδοτήσεις, ούτε τη Ferrari, ούτε την καταιγίδα στα social. Κι έτσι η Πόπη δεν διεγράφη· παραιτήθηκε. Μόνη της. Με το ίδιο στυλ που λες «θα φύγω από το WhatsApp γκρουπ, γιατί κουράστηκα».
Ο Αντώνης στο βάθος… ή μήπως στο προσκήνιο;
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, στο βάθος της σκηνής – ή μήπως στο πραγματικό προσκήνιο της Ιστορίας; – εμφανίζεται ο Αντώνης Σαμαράς. Όχι σαν φάντασμα του παρελθόντος, αλλά σαν πολιτικός που μοιάζει να δικαιώνεται πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε το κόμμα του. Δεν έχει φτιάξει κόμμα (ακόμα), αλλά κάθε του συνέντευξη ακούγεται σαν call to clarity – μια κραυγή λογικής μέσα σε ένα θορυβώδες σύστημα που ψάχνει προσανατολισμό.
Αν τον ακούσεις προσεκτικά, δεν ψιθυρίζει απλώς “σας τα έλεγα” — υπενθυμίζει πως ορισμένα θέματα δεν ήταν ποτέ δημοφιλή, αλλά ήταν πάντα κρίσιμα. Μετανάστευση, εθνική ταυτότητα, Βαλκάνια, ασφάλεια. Ό,τι σήμερα μπαίνει δειλά στις ατζέντες, εκείνος το είχε πει όταν ακόμη οι περισσότεροι κοίταζαν αλλού. Χωρίς εκπτώσεις. Χωρίς χάιδεμα. Χωρίς να ζητά likes.
Στην εποχή της σιωπής, της επικοινωνιακής σούπας και του ρομποτικού πολιτικού λόγου, ο Σαμαράς ξαναφέρνει την έννοια του πολιτικού που παίρνει θέση και ψήφους όχι followers.
Μπορεί να μην έχει «τεχνητή νοημοσύνη», αλλά διαθέτει κάτι πολύ σπανιότερο: φυσική μνήμη και πολιτική συνέπεια. Και ίσως – ίσως λέω – αυτό να εξηγεί γιατί το όνομά του ακούγεται ξανά, όχι ως νοσταλγία, αλλά ως πιθανή απάντηση.
Δίπλα του και ο Κώστας Καραμανλής, πάντα σαν μαέστρος που δεν χρειάζεται να κουνήσει ούτε τη μπαγκέτα για να αλλάξει τον ρυθμό. Την πετάει τη φράση του, σιγά, στωικά, και μετά αφήνει τους άλλους να τρέχουν στα καφενεία να την αποκωδικοποιήσουν. Καραμανλικός πρώην υπουργός μού έλεγε στο αυτί: «Ο Μητσοτάκης δεν θα βγάλει τετραετία. Ούτε με γραμμάτια από τη Goldman Sachs». Δεν τον πίστεψα, μέχρι που είδα τα αποτελέσματα της ΕΛΣΤΑΤ. Η ακρίβεια και τα εθνικά θέματα πια δεν είναι απλώς πρόβληματα, είναι πολιτικό βιτριόλι.
Μπλε καλοκαίρι με αγγουριά
Και γιατί να μην είναι, δηλαδή; Όταν ο αγρότης της Φθιώτιδας σου λέει «εγώ πήρα 300 ευρώ κι αυτοί 3 εκατομμύρια» και το μόνο που του απαντούν είναι «υπομονή και μεταρρυθμίσεις», είναι να μη γίνει έξαλλος;
Η ΝΔ καταρρέει στα πιο σημαντικά της κάστρα: στους νομούς με βόδια και ελιές. Κι αυτό δεν το λέει η αντιπολίτευση· το λέει το ίδιο της το ένστικτο, που την αναγκάζει να βγάζει τους βουλευτές στις 15 Αυγούστου σε πανηγύρια, λιτανείες και καφενεία με μπιρίμπα. Γιατί αλλιώς, το 2026 θα πάει σπίτι της… με γαλάζια τσάντα Lidl.
Και κάπου εδώ, ο Αβραμόπουλος
Μέσα σε αυτό το καλοκαίρι το πολιτικά σουρεαλιστικό, εμφανίστηκε κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Ναι, ο ίδιος. Ο πρώην Επίτροπος, υπουργός, δήμαρχος, υποψήφιος για όλα και για τίποτα. Και τι έκανε; ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΘΗΚΕ για την εξωτερική πολιτική. Έριξε την κλασική δημητριακή βολή: «Αν ήμουν εγώ, δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα». Πάντα εκλεπτυσμένα. Πάντα σαν να βγήκε από σαλόνι των Βρυξελλών με καμπαρντίνα Burberry και ύφος “μα εγώ είμαι Ευρώπη”.
Αλλά η διαφοροποίηση Αβραμόπουλου μοιάζει πια με ένα σήμα κινδύνου. Όταν μέχρι και ο Αβραμόπουλος αρχίζει να ψάχνει ελεύθερους χώρους στην κεντροδεξιά, μάλλον η πολυκατοικία έχει ρωγμές.
Τεχνητή νοημοσύνη και φυσική αφωνία
Και μέσα σ’ όλα αυτά, δύο άνθρωποι δεν μιλούν. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης και η εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ Αλεξάνδρα Σδούκου. Μούγκα. Το ΠΑΣΟΚ μάλιστα το διασκεδάζει: «Έπαθε αναβάθμιση το σύστημα των διαγραφών;» ρωτάνε. «Ή έχει κολλήσει ιό από τη Ferrari;» Και δεν έχουν άδικο. Στην εποχή που κάθε βουλευτής κάνει TikTok με μαντινάδες, η ηγεσία της ΝΔ αποφάσισε να πάει full silent mode. Μόνο που δεν είναι στρατηγική σιωπή. Είναι παγωμάρα.
Επίλογος σε ψητό αρνί
Είναι Αύγουστος, λοιπόν, και στη Νέα Δημοκρατία κανείς δεν ξεκουράζεται. Όχι γιατί έχουν δουλειά, αλλά γιατί τους δουλεύουν. Το κόμμα που κάποτε είχε για σημαία του την «αξιοκρατία», σήμερα έχει Ferrari, ΟΠΕΚΕΠΕ, και… μη διαγραμμένους με αυτόματο πιλότο.
Η φράση που έλεγε κάποτε ένας βετεράνος δεξιός — «Το σπίτι μας καίγεται κι εμείς τσακωνόμαστε για το πού θα βάλουμε τα κάδρα» — μοιάζει τραγικά επίκαιρη.
Μόνο που πλέον το σπίτι έχει πάρει φωτιά από το καρμπυρατέρ της Ferrari.
Και όπως λέει και η σοφή λαϊκή ρήση:
«Της κακομοίρας γίνεται, της Πόπης μάλλον τελείωσε…»
«Της κακομοίρας γίνεται, της Πόπης μάλλον τελείωσε…»
Αλλά η πολιτική σάτιρα τώρα ξεκινάει.
Υ.Γ. Έρχεται reshuffle ή ανασχηματισμός; Το μόνο σίγουρο είναι πως έρχεται meme storm. Διότι στην Ελλάδα, όταν δεν έχεις πολιτική, έχεις… θερινό δελτίο ειδήσεων. Και στην περίπτωση της ΝΔ, έχεις και κωμωδία με στοιχεία θρίλερ.