Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Τα κοιτάς και γελάς αμήχανα.Ένα τριχωτό πλάσμα με μάτια παιχνιδιάρικα και στόμα σατανικά ειρωνικό. Κάτι ανάμεσα σε κουνελάκι και διάβολο του Τασμανίας, σε Τιμ Μπάρτον και Pokémon. Κι όμως, είναι αυτά τα Labubu που γίνονται αντικείμενο μαζικής λατρείας, οικονομικής υστερίας και πολιτισμικού αποπροσανατολισμού. Και όλα αυτά με… ουρά λούτρινη.
Το 2024, οι πωλήσεις τους αυξήθηκαν κατά 700%. Το 2025, μπήκαν και στην ευρωπαϊκή ζωή μας όχι ως ακόμα ένα χαριτωμένο παιχνίδι, αλλά ως πολιτισμικό σύμβολο εποχής. Η Pop Mart, η κινεζική εταιρεία πίσω από το φαινόμενο, δεν πούλησε απλώς ένα λούτρινο. Πούλησε μια ιδέα. Και αυτή η ιδέα λέγεται: παιδικότητα για ενήλικες, απενοχοποιημένη και φανταχτερή.
Από το kawaii στο «creepy cute»
Δεν είναι η πρώτη φορά που ενήλικες αγοράζουν παιδικά πράγματα. Η Hello Kitty, τα Funko Pop, τα Tamagotchi, ακόμη και τα Barbie είχαν φλερτάρει με την ενήλικη αισθητική. Αυτό όμως που αλλάζει με τα Labubu είναι ότι το παιδικό επιστρέφει, αλλά με δόντια.
Τα Labubu δεν είναι γλυκούλικα. Είναι ανατριχιαστικά χαριτωμένα. Ανήκουν σε μια κατηγορία που ονομάστηκε “creepy cute” – δηλαδή, το γλυκό που είναι και λίγο… ανατριχιαστικό. Δεν είναι το αντικείμενο που σε κοιμίζει. Είναι το αντικείμενο που σου θυμίζει ότι μεγάλωσες, αλλά δεν θες να το αποδεχτείς.
Δεν είναι παιδικά. Είναι νοσταλγικά αντικείμενα επιβίωσης για ανθρώπους μεταξύ 25 και 40 που ζουν σε μια εποχή ψηφιακής κόπωσης, υπαρξιακής ανασφάλειας και ψυχικής υπερδιέγερσης.
Η νέα κουλτούρα της «Kidulthood»
Η Valérie Trap στο Atlantic αναλύει τον όρο kidulthood (σύνθεση των λέξεων kid και adulthood). Ένα είδος ενηλικίωσης που δεν αρνείται το παιδικό παρελθόν, αλλά το ενσωματώνει. Και μάλιστα, το ενσωματώνει επιδεικτικά: στα ρούχα, στα ράφια, στα stories του Instagram. Δεν είναι τυχαίο πως το 39% των επισκεπτών στο e-shop της Pop Mart είναι άνθρωποι 25–39 ετών, δηλαδή οι λεγόμενοι millennials με κρίση ταυτότητας.
Σε αυτή την υποκουλτούρα, το παιδικό δεν είναι αδυναμία. Είναι στάση ζωής. Είναι αντίσταση. Είναι μια μορφή θεραπευτικής αυτοειρωνείας.
Το Labubu ως LGBTQ+ σύμβολο, φετίχ, και statement
Κάποιοι θεωρούν πως τα Labubu έγιναν και σύμβολα queer ταυτότητας: υβριδικά πλάσματα, μη κανονικά, ανάμεσα στο φύλο, στην ηλικία, στο είδος. Έχουν κάτι το «μη-ανήκον». Δεν είναι ούτε αγόρια ούτε κορίτσια. Δεν είναι χαριτωμένα με τον παραδοσιακό τρόπο. Και γι’ αυτό ακριβώς εκπροσωπούν όσους νιώθουν εκτός κουτιού.
Η queer αισθητική αγκάλιασε τα Labubu όπως είχε αγκαλιάσει παλαιότερα τα Ugly Dolls, τα My Little Pony, τη Sailor Moon. Είναι μια διεκδίκηση χώρου μέσα από το υπερβολικό, το αστείο, το μετα-παιδικό. Και φυσικά, η Pop Mart το κατάλαβε και το ενσωμάτωσε αμέσως στην εμπορική της στρατηγική.
Το Labubu είναι το Zoom Meeting Toy της εποχής μας
Δεν είναι τυχαίο που η Pop Mart προωθεί τα Labubu ως τον τέλειο συνοδό του εργαζόμενου νέου: πάνω στο γραφείο, δίπλα στο laptop, να κουνιέται την ώρα που ο άλλος είναι σε επαγγελματικό call. Είναι το χαριτωμένο άλλοθι στην καταπίεση της remote work κουλτούρας. Το “ναι, είμαι στο γραφείο, αλλά δείτε ότι έχω ψυχή ακόμα.”
Σε έναν κόσμο που καταρρέει από τα deadlines και τα burnouts, το Labubu είναι το μικρό «χιουμοριστικό σαρκίο» που υπενθυμίζει πως υπάρχει ακόμα χώρος για παραλογισμό. Και η παραδοξότητα αυτή – να κρατάς κάτι παιδικό και ταυτόχρονα «σατανικό» – είναι αυτό που το καθιστά iconic.
Η πολιτισμική λειτουργία του Labubu
Το φαινόμενο Labubu λειτουργεί τελικά ως:
Αντίδοτο στη σοβαροφάνεια
Αντίδοτο στη σοβαροφάνεια
Σύμβολο διαφυγής από την τοξική ενήλικη ζωή
Σύμβολο διαφυγής από την τοξική ενήλικη ζωή
Καθρέφτης της σύγχρονης ανάγκης για “ανώδυνη” εναλλακτικότητα
Καθρέφτης της σύγχρονης ανάγκης για “ανώδυνη” εναλλακτικότητα
Μορφή υπαρξιακής δήλωσης μέσα από το kitsch και το viral
Μορφή υπαρξιακής δήλωσης μέσα από το kitsch και το viral
Το Labubu είναι ένα μανιφέστο μετανεωτερικής παιδικότητας. Είναι ένα αστείο που πήρε τον εαυτό του στα σοβαρά. Ή μάλλον, ένα παιχνίδι που έγινε καθρέφτης του ενήλικου συναισθήματος.
Στο ράφι σου ή στο μυαλό σου;
Όταν κάποιος αγοράζει ένα Labubu, δεν αγοράζει απλώς ένα λούτρινο. Αγοράζει έναν μικρό μεταμοντέρνο ψυχοθεραπευτή.Έναν σύντροφο που του λέει: «Ναι, είσαι ενήλικος. Ναι, μπορείς να είσαι και παιδί. Ναι, μπορείς να είσαι και λίγο τέρας. Και όλα αυτά μαζί, είναι αποδεκτά».
Κι αυτό, στη σημερινή εποχή, δεν είναι λίγο.