Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Η φαντασία στην εξουσία. Το παλιό αναρχικό σύνθημα που γεννήθηκε για να γρατζουνίσει το τζάμι του κόσμου και να σπάσει τα στεγανά στο μυαλό μας. Το φώναζαν στους δρόμους του Παρισιού το ’68, το ψιθύριζαν οι καταληψίες σε υπόγεια, το ζωγράφιζαν στους τοίχους οι πιτσιρικάδες που είχαν για βιβλία τους τα όνειρα και για δασκάλους την ανία.
Και σήμερα; Σήμερα το σύνθημα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ζούμε σε μια χώρα που κυβερνιέται σαν εταιρεία logistics: αριθμοί, κουτάκια, διαδικασίες, κουπόνια. Σαν να λένε: «Μην σκέφτεσαι, μην αυτοσχεδιάζεις, ακολούθησε το manual». Το μόνο που λείπει είναι να μας δώσουν barcode στο κούτελο για να μην τους μπερδεύουμε στην απογραφή.
Μόνο που η φαντασία δεν χωράει σε manual. Η φαντασία στην εξουσία σημαίνει να κάνεις το Υπουργείο Μεταφορών rave club, να καταργήσεις το 8ωρο και να το αντικαταστήσεις με «δουλεύεις όταν γουστάρεις», να σβήσεις τα διόδια και να τα αντικαταστήσεις με φιλοδώρημα στον τύπο που μοιράζει free press στο φανάρι.
Σημαίνει να παίρνεις τον προϋπολογισμό και να τον γράφεις σαν παραμύθι. Σημαίνει να λύνεις τα προβλήματα όχι με διατάγματα, αλλά με ιστορίες, τέχνη, χιούμορ και την απίστευτη ικανότητα του ανθρώπου να ξεφεύγει από παγίδες.
Η εξουσία σήμερα δεν θέλει φαντασία. Θέλει «καινούρια κανονικότητα». Θέλει όλους να φοράμε το ίδιο χαμόγελο εταιρικής εκπαίδευσης, να μιλάμε την ίδια ξύλινη γλώσσα, να ποστάρουμε τις ίδιες φωτογραφίες στο Instagram. Μια κοινωνία από φωτοαντίγραφα.
Κι όμως, αυτό το ξεχαρβαλωμένο σύνθημα από τα οδοφράγματα είναι η μόνη μας σωτηρία. Η φαντασία στην εξουσία σημαίνει να παίρνεις το τιμόνι από τα χέρια τους και να το στρίβεις εκεί που δεν υπάρχει δρόμος. Να κλείνεις το ρεύμα στη Βουλή και να την φωτίζεις με προβολείς ταινιών. Να αφήνεις τα παιδιά να ξημερώνονται ζωγραφίζοντας τοίχους, όχι παπαγαλίζοντας ύλη για διαγωνίσματα.
Είναι επίκαιρο, γιατί η ζωή μας στενεύει. Μας την έχουν ράψει σαν φτηνό κουστούμι και μας λένε να χαμογελάμε που μας χωράει. Αλλά η φαντασία δεν ζητάει να χωρέσει. Η φαντασία, όταν βρεθεί στην εξουσία, παίρνει ψαλίδι και σκίζει το ύφασμα.
Και τότε, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ανασαίνεις.
Γιατί η φαντασία στην εξουσία δεν είναι ουτοπία. Είναι ανάγκη. Και αν δεν την βάλουμε τώρα, δεν θα υπάρχει τίποτα να κυβερνηθεί αύριο. Μόνο μια τεράστια, αποστειρωμένη, άχρωμη αίθουσα — με όλους μας μέσα, βουβούς.
Κι εμείς; Εμείς είμαστε για τους δρόμους. Για τα χρώματα. Για το χάος που φτιάχνει κόσμους.Τώρα ή ποτέ.