Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Δεν υπάρχει πιο σίγουρος τρόπος να μετρήσεις τον παλμό του ελληνικού καλοκαιριού, από το να παρατηρήσεις τις γάτες του. Όχι τις καλοταϊσμένες, αστικές γάτες που ξαπλώνουν πάνω σε καναπέδες κλιματιζόμενων διαμερισμάτων. Μιλάω για τις άλλες — εκείνες που έχουν για ταβάνι τον ήλιο και για χαλί τον ασβέστη.
Στη Σαντορίνη, για παράδειγμα, τις βλέπεις να ποζάρουν σαν να είναι ιδιοκτήτριες του νησιού. Η μία, με το βλέμμα αδιάφορο αλλά υπολογισμένο, κάθεται στο κυκλαδίτικο τοιχάκι λες και είναι το μπαλκόνι της. Πίσω της, το Αιγαίο — μπλε, βαθύ, απέραντο. Ένα καραβάκι περνά, αλλά εκείνη δεν γυρίζει καν το κεφάλι. Η θάλασσα είναι για τους τουρίστες· η ίδια είναι φτιαγμένη για την ξηρά, για το παιχνίδι με τις σκιές των καμπαναριών το απόγευμα.
Η άλλη, μια πορτοκαλιά σαν την καλοκαιρινή δύση, έχει βρει το πιο τέλειο παρατηρητήριο: ένα άσπρο-μπλε αρχιτεκτονικό άνοιγμα, κομμένο λες για να χωρέσει ακριβώς το κορμί της. Βλέπει τον κόσμο να περνά, σαν μια ήρεμη θεότητα που δεν βιάζεται να αποφασίσει αν θα χαρίσει την προσοχή της. Το βλέμμα της είναι εκείνο που κρατά μυστικά: τι σκέφτεται μια γάτα όταν κοιτάζει το πέλαγος; Ίσως ότι είναι δικό της. Ίσως ότι δεν είναι τίποτα. Ίσως ότι όλα είναι απλώς μια σκιά που κινείται.
Οι γάτες του ελληνικού καλοκαιριού είναι οι πραγματικοί ποιητές του τόπου. Δεν γράφουν, δεν μιλούν, αλλά η κάθε τους κίνηση είναι στίχος. Ξέρουν να χουζουρεύουν στα σωστά μέρη, να ακολουθούν τον ήλιο όπως ένας παλιός ναυτικός ακολουθεί τα αστέρια, να σου θυμίζουν ότι το καλοκαίρι δεν είναι μια εποχή — είναι μια στάση ζωής.
Κι αν εσύ βιάζεσαι να δεις αξιοθέατα, να βγάλεις φωτογραφίες, να προλάβεις το καράβι… εκείνες μένουν. Σταθερές, ατάραχες, σαν να σου λένε:“Εδώ είναι η ζωή. Κάτσε.”
Αυτή είναι η Ελλάδα τους — κι αν είσαι αρκετά τυχερός, μπορεί να γίνει και η δική σου.