Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Η σκηνή στην Αλάσκα θύμιζε κακόγουστη διαφήμιση βότκας και μπέρμπον. Από τη μία το Air Force One, από την άλλη το ρωσικό Ilyushin Il-96, σαν δυο τεράστιες γυαλιστερές καραβέλες που έφτασαν στο τέλος του κόσμου για να παίξουν μπρα-ντε-φερ με τα φτερά τους. Στη μέση, ο Τραμπ με το γνωστό πορτοκαλί του μακιγιάζ, να χαμογελάει σαν πωλητής time-sharing στη Φλόριντα, κι ο Πούτιν με το βλέμμα του ανθρώπου που μπορεί να κάνει arm-wrestling με τη μοίρα και να βγει νικητής.
Κι εκεί που περιμέναμε όλοι –δημοσιογράφοι, διπλωμάτες, η CIA, η FSB, και τα φαντάσματα των Ναπολεόντειων πολέμων– μια λέξη μαγική, ένα «εκεχειρία» να πέσει σαν κομφετί στο τραπέζι, τι πήραμε; Ένα «δεν υπάρχει συμφωνία μέχρι να υπάρξει συμφωνία». Ένα ρητό τόσο κενό που θα μπορούσε να κοσμεί το πίσω μέρος από πακέτο τσιχλών.
Το Sky News είπε ότι «είμαστε μακριά από κατάπαυση πυρός». Μακριά; Στην Αλάσκα ήταν! Αλλά το κρύο του Αρκτικού κύκλου δεν πάγωσε ούτε για δευτερόλεπτο το καυτό reality του πολέμου στην Ουκρανία. Το BBC έγραψε ότι ο Τραμπ δεν έφυγε ως «ειρηνοποιός». Μα πότε ακριβώς νόμιζαν πως ο άνθρωπος που θεωρεί την εξωτερική πολιτική μια μίξη The Apprentice και πάλης WWE θα έφευγε ως «ειρηνοποιός»;
Η συνέντευξη Τύπου ήταν σαν παράσταση του Μπέκετ. Ο Πούτιν μιλούσε για «βαθύτερες αιτίες του πολέμου» με την ψυχραιμία ενός καθηγητή ιστορίας που σε σταυρώνει ήδη πριν μπεις στο μάθημα. Ο Τραμπ κούναγε το κεφάλι με εκείνο το ύφος «δεν κατάλαβα τι λες, αλλά το κάνω να μοιάζει σαν συμφωνούμε». Και στο τέλος μάθαμε ότι όλα είναι «στο χέρι του Ζελένσκι». Με άλλα λόγια: «εγώ ήρθα Αλάσκα, έβγαλα φωτογραφίες, τώρα η καυτή πατάτα πάλι πίσω στην Ουκρανία».
Αν ήσουν εξωγήινος και παρακολουθούσες το σόου από δορυφόρο, θα έλεγες: «Να, αυτοί είναι οι δύο άνθρωποι που κρατούν τον πλανήτη από τα μαλλιά και αποφασίζουν αν θα καούμε όλοι ή αν θα πιούμε βότκα με πάγο μέχρι να λιώσουν οι πάγοι». Κι ύστερα θα έκλεινες το κανάλι και θα έβαζες Netflix.
Η ειρωνεία; Ο μόνος που κέρδισε ήταν ο φωτογράφος που έπιασε το βλέμμα του Πούτιν όταν ο Τραμπ τον χειροκρότησε. Κι ας το έκοψε μετά ο Λευκός Οίκος στο μοντάζ. Στον 21ο αιώνα, η αλήθεια δεν χάνεται στο διπλωματικό παρασκήνιο. Χάνεται στο editing room.
Έτσι, η Αλάσκα δεν έγινε Γιάλτα. Δεν έγινε Ελσίνκι. Έγινε απλώς το πιο ακριβό photo-op της χρονιάς. Με βότκα, μπέρμπον, και μηδέν εκεχειρία.