Δεν έχει σημασία τι ψηφίζει ο πυροσβέστης – αρκεί να ξέρει να σβήνει τη φωτιά.
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας. Που βλέπει την φωτιά να έρχεται και αναρωτιέται προς τα που να “εκκενώσει”
Ιδανικά, ως αριστερός, θα ήθελα να γράφω σήμερα αυτό το άρθρο υπέρ του Νίκου Κοτζιά. Του μοναδικού Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών της τελευταίας 20ετίας που μπορούσε να μιλήσει στον Λαβρόφ, να κρατήσει τον Ζάεφ στο τραπέζι και να αποδομήσει διπλωματικά τον φλύαρο ελιτισμό του Νίκου Χριστοδουλίδη. Αλλά όταν το σπίτι σου καίγεται, δεν σε νοιάζει αν ο πυροσβέστης ψηφίζει ΝΔ ή ΚΚΕ. Σε νοιάζει να κρατάει σωλήνα, να έχει σβήσει φωτιές ξανά, και να μην του τρέμει το χέρι. Η πατρίδα βρίσκεται –κι αν δεν το έχετε καταλάβει, δείτε τον χάρτη ξανά– σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Ο Τραμπ, η Άγκυρα και το κομμένο τηλέφωνο της Αθήνας
Ο Τραμπ επιστρέφει – όχι με tweets και καπέλα, αλλά με πρέσβεις-ντίλερ, συμβόλαια εξοπλισμών και προσωπικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Ο Tom Barrack, ο στενότερος άνθρωπός του, είναι ήδη στην Άγκυρα. Δεν έκανε ούτε μια τυπική ομιλία για τις αξίες του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, μίλησε για το «πόσο αδικημένη» είναι η Τουρκία, πόσο σημαντικός παίκτης είναι για το νέο γεωστρατηγικό παιχνίδι, και πόσο πολύ δικαιούται να αγοράσει F-35.
Κι εμείς; Εμείς κάναμε δηλώσεις. Καλέσαμε σε καφέ τους ευρωβουλευτές μας. Και βάλαμε τον Γεραπετρίτη να διαχειριστεί την πιο επικίνδυνη περίοδο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από το 1974.
Η νέα μεσογειακή τριγωνική συμμαχία δεν μας περιλαμβάνει
Η Ιταλία, η Ισπανία και η Τουρκία χτίζουν ένα νέο άξονα γεωοικονομίας, εξοπλισμών και realpolitik. Η Ισπανία σπρώχνει μαχητικά στην Άγκυρα πιο γρήγορα από όσο προλαβαίνει η ελληνική Βουλή να κλείσει για καλοκαίρι. Η Ιταλία συνεργάζεται με την Baykar, ενώ η Άγκυρα αγοράζει εταιρείες αεροναυπηγικής από τη Ρώμη πιο εύκολα απ’ ότι εμείς στέλνουμε προσκλήσεις για συνέδρια στη Λευκωσία.
Η Τουρκία έχει κυκλώσει την Ευρώπη. Όχι στρατιωτικά. Πολιτικά. Επιχειρηματικά. Τεχνολογικά. Η Baykar παίζει ήδη τον ρόλο μιας νέας General Dynamics για τη Μεσόγειο – μόνο που αντί για το Πεντάγωνο, οι πόρτες της ανοίγουν με σφραγίδα «Made in Turkey».
Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα επιβιώνει μεταξύ Ζαππείου και Ζυρίχης.
Αν δεν έχετε καταλάβει, έρχεται πολιτικός “σεισμός 5 Ρίχτερ” στα Ελληνοτουρκικά
Η Τουρκία εξοπλίζεται, δικτυώνεται και «κουμπώνεται» πάνω στο νέο παγκόσμιο αφήγημα Τραμπ: “Βρείτε τα, τελειώνετε. Δεν με νοιάζει το διεθνές δίκαιο. Με νοιάζει το πετρέλαιο και η ησυχία”.
Το σενάριο είναι απλό:
F-16 για την Άγκυρα
F-16 για την Άγκυρα
Τεχνική λύση για τα S-400
Τεχνική λύση για τα S-400
Παράθυρο συμμετοχής σε F-35
Παράθυρο συμμετοχής σε F-35
Συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο ως “win-win”
Συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο ως “win-win”
Πάγωμα ερευνών με όρους που εκχωρούν de facto δικαιώματα
Πάγωμα ερευνών με όρους που εκχωρούν de facto δικαιώματα
Κι εμείς έχουμε Υπουργό Εξωτερικών τον Γιώργο Γεραπετρίτη. Έναν συμπαθή πανεπιστημιακό, που ξέρει να διδάσκει Σύνταγμα, αλλά δεν ξέρει πώς να φέρει στο τηλέφωνο τον Blinken – πόσο μάλλον να σηκώσει ανάστημα στον Tom Barrack.
Δεν είναι θέμα κόμματος. Είναι θέμα κράτους. Φέρτε πίσω τον Στυλιανίδη. Ή τον Αβραμόπουλο.
Αν αύριο το πρωί ξυπνήσουμε και το “πακέτο Τραμπ” είναι στο τραπέζι, ποιος θα το διαχειριστεί; Ποιος θα πάει στο Βερολίνο και θα πει «αν δε βάλετε τώρα εμπάργκο στην Τουρκία, το casus belli θα γίνει casus belli για εσάς»; Ποιος θα περάσει πόρτες, όχι μόνο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αλλά και της Καραμανλήδικης Φραξιονιστικής Δεξιάς της Ρώμης και της Βιομηχανικής Κοινότητας της Μαδρίτης;
Χρειαζόμαστε άμεσα ΥΠΕΞ που ξέρει να κινείται. Που είναι ήδη “μέσα”. Που ξέρει πρόσωπα, όχι μόνο θέσεις.
Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης είναι ο μόνος Έλληνας Δεξιός πολιτικός που σήμερα μπορεί να σταθεί στο τραπέζι ως παίκτης. Όχι ως διαχειριστής.
Ο Στυλιανίδης δεν είναι απλώς βετεράνος. Είναι πολιτικός με αυθεντικό field experience σε όλα τα κρίσιμα πεδία:
Στη Θράκη, εκεί όπου η τουρκική προπαγάνδα δοκιμάζει κάθε μέρα τα αντανακλαστικά μας. Ο Στυλιανίδης ξέρει τους μηχανισμούς της μειονοτικής πολιτικής, τα δίκτυα, τα προσχήματα και τις ρωγμές. Και δεν τις έμαθε σε σεμινάρια· τις έζησε.
Στη Θράκη, εκεί όπου η τουρκική προπαγάνδα δοκιμάζει κάθε μέρα τα αντανακλαστικά μας. Ο Στυλιανίδης ξέρει τους μηχανισμούς της μειονοτικής πολιτικής, τα δίκτυα, τα προσχήματα και τις ρωγμές. Και δεν τις έμαθε σε σεμινάρια· τις έζησε.
Στην Ευρώπη, υπήρξε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, γνώστης της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης, και με πραγματική πρόσβαση σε επιτροπές και networks. Είναι πολιτικός που δεν χάνεται σε πανηγυρικούς λόγους στις Βρυξέλλες, αλλά ξέρει ποιος υπογράφει τα non-papers.
Στην Ευρώπη, υπήρξε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, γνώστης της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης, και με πραγματική πρόσβαση σε επιτροπές και networks. Είναι πολιτικός που δεν χάνεται σε πανηγυρικούς λόγους στις Βρυξέλλες, αλλά ξέρει ποιος υπογράφει τα non-papers.
Στις ΗΠΑ, έχει ήδη χτίσει δίκτυο, με αξιοπιστία σε think tanks, δεξαμενές σκέψης και Ελληνοαμερικανικούς οργανισμούς. Δεν είναι “αρεστός” – είναι σεβαστός. Μπορεί να μιλήσει στον Heritage Foundation, στο CSIS, αλλά και στο Capitol Hill με φυσικότητα.
Στις ΗΠΑ, έχει ήδη χτίσει δίκτυο, με αξιοπιστία σε think tanks, δεξαμενές σκέψης και Ελληνοαμερικανικούς οργανισμούς. Δεν είναι “αρεστός” – είναι σεβαστός. Μπορεί να μιλήσει στον Heritage Foundation, στο CSIS, αλλά και στο Capitol Hill με φυσικότητα.
Ο Στυλιανίδης δεν είναι “κολλητός” του Μητσοτάκη. Κι αυτό είναι ατού. Δεν είναι yes-man, ούτε λογιστής εσωκομματικής σταθερότητας. Μπορεί να συγκρουστεί, να διαπραγματευτεί, να επιβάλει εθνική γραμμή. Και γι’ αυτό, είναι ο μόνος που μπορεί να απαιτήσει war room, crisis group, εθνικό διπλωματικό πλάνο.
Ούτε τεχνοκράτης. Ούτε τηλεπερσόνα. Πολιτικός με γεωπολιτικό ανάστημα.
Ο Ευριπίδης είναι το σπάνιο είδος Έλληνα Δεξιού πολιτικού που ξέρει τι είναι think tank και δεν το συγχέει με catering. Μπορεί να μιλήσει για τη νέα γεωστρατηγική των BRICS, για την έννοια της “ενεργειακής συμμαχίας”, για το πώς λειτουργεί η γερμανική βιομηχανική διπλωματία στην Τουρκία.
Δεν μαθαίνει την ημέρα που του στέλνουν ενημερωτικό σημείωμα. Δεν χρειάζεται «προετοιμασία». Είναι ήδη έτοιμος.
Αν δεν τον θέλετε, φέρτε πίσω τον Αβραμόπουλο. Τον μόνο Έλληνα που έπαιξε σε ευρωπαϊκή σκακιέρα με αξίωση. Που μπορεί να πει “Mon cher Emmanuel” χωρίς να μοιάζει με σερβιτόρο του L’Avenue. Δεν είναι θέμα πολιτικής αισθητικής. Είναι θέμα εθνικής ανάγκης.
Και μέσα στο ΥΠΕΞ; Θέλουμε War Room. Όχι γραμματειακή υποστήριξη.
Η Ελλάδα πρέπει να λειτουργεί σαν χώρα σε διπλωματικό εμπάργκο πολέμου. Όπως το Ισραήλ έχει ειδικές μονάδες γεωστρατηγικού σχεδιασμού, έτσι πρέπει κι εμείς να χτίσουμε war room διπλωματίας, με ομάδες πληροφοριών, μόνιμη παρακολούθηση στρατηγικών deals, σενάρια αντιποίνων και προσομοιώσεις ενεργειών.
Δεν έχουμε πια το περιθώριο να περιμένουμε το “non-paper” της Ουάσινγκτον για να ξυπνήσουμε. Ούτε να ψάχνουμε τα επίσημα έγγραφα στο NATO.int.
Το συμπέρασμα είναι ένα:
Η Άγκυρα χτίζει αυτοκρατορία. Η Αθήνα παίζει το ίδιο επεισόδιο διπλωματικής τηλεόρασης που έβλεπε το 1996. Αν ο Μητσοτάκης θέλει να μείνει στην ιστορία – όχι ως διαχειριστής της επόμενης ήττας – ας αλλάξει ΥΠΕΞ τώρα.
Κι αν νομίζετε ότι δεν έχει σημασία ποιος είναι Υπουργός Εξωτερικών, ρωτήστε τη Βουλγαρία του 2013. Ρωτήστε την Ουκρανία του 2014. Ή ρωτήστε τη δική σας ιστορία το 1974.
Και αν δεν μπορείτε να το κάνετε, τουλάχιστον αφήστε το τηλέφωνο ανοιχτό για όταν χτυπήσει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Θα είναι ο Τραμπ. Και δεν θα περιμένει πάνω από 5 λεπτά.