Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Η Μινεάπολη ξύπνησε με το μεταλλικό κροτάλισμα ενός ημιαυτόματου να σκίζει τον αέρα μιας εκκλησίας. Δυο παιδιά, οκτώ και δέκα χρονών, βρέθηκαν κάτω – τα πρόσωπά τους ένα ανοιχτό βιβλίο που δεν πρόλαβε να γραφτεί. Δεκαεπτά ακόμη σώματα τραυματισμένα, με αίμα πάνω σε ξύλινα στασίδια. Και πίσω από την κάννη, ένας 23χρονος με το όνομα Ρόμπιν Γουέστμαν, που κάποτε ήταν Ρόμπερτ αλλά αποφάσισε να το αλλάξει. Γιατί; Κανείς δεν ξέρει. Ίσως επειδή και το ίδιο το μυαλό του είχε αλλάξει όνομα και πρόσωπο.
Λίγες ώρες πριν πατήσει τη σκανδάλη, ανέβασε βίντεο στο YouTube:ένας φωνητικός λόξιγκας μίσους και παράνοιας. «Σκοτώστε τον Τραμπ», είπε, με την ίδια φυσικότητα που άλλοι λένε «καλημέρα».Ξεφύλλιζε ένα ημερολόγιο σαν να ήταν ευαγγέλιο σκοτεινής λατρείας.Γεμιστήρες με χειρόγραφες λέξεις: «Για τα παιδιά» – ειρωνεία που στάζει δηλητήριο – και δίπλα «Σκοτώστε τον Ντόναλντ Τραμπ».
Δεν είχε ποινικό μητρώο. Καθαρός, σχεδόν αόρατος, μέχρι που αποφάσισε να γίνει το πιο ορατό τέρας της πόλης.Θαύμαζε δολοφόνους, διάβαζε τα ονόματά τους σαν προσευχή. Ήθελε να γίνει μέρος ενός κλαμπ που δεν έχει έξοδο – μόνο είσοδο με αίμα.
Κι όμως, πίσω από αυτό το σκηνικό δεν κρύβεται μόνο η παράνοια ενός ανθρώπου. Κρύβεται η αρρώστια μιας ολόκληρης κοινωνίας που έχει μάθει να καταπίνει μολύβι αντί για ψωμί. Στην Αμερική, κάθε εκκλησία μπορεί να γίνει πεδίο μάχης, κάθε σχολείο σφαγείο, κάθε γέμιστρος ημερολόγιο.
Και μέσα σε όλα, η πολιτική διάσταση. Το όνομα του Τραμπ αναφέρθηκε σαν στόχος. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα το σηκώσουν ψηλά, θα πουν: «Να, δείτε! Ο μίσος εναντίον του Προέδρου καλλιεργείται από την άλλη πλευρά». Οι Δημοκρατικοί θα τραβήξουν το πέπλο της τρέλας: «Ήταν απλώς ένας ψυχοπαθής».Μα ο κόσμος θα θυμάται τη φράση: «Σκοτώστε τον Τραμπ». Και αυτή η φράση θα γίνει πυρομαχικό στην προεκλογική μάχη.
Η Μινεάπολη δεν είναι μόνος τόπος· είναι καθρέφτης. Και στο είδωλό της βλέπεις την Αμερική να σπαράζει: τα παιδιά στα φέρετρα, τον δράστη με το βλέμμα του άδειου τέρατος, και τον Τραμπ να χαμογελά πικρά, γιατί ακόμα και ο θάνατος μικρών παιδιών γίνεται κομμάτι της δικής του αφήγησης.
Και κάπου εκεί, το gonzo ρεπορτάζ τελειώνει όπως ξεκίνησε: με μια γεύση μετάλλου στο στόμα και την αίσθηση ότι η πραγματικότητα δεν γράφεται· ουρλιάζει.