Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Πρόσφατα βρέθηκα έξω από μια εκδήλωση, σ’ εκείνο το γνώριμο πηγαδάκι καπνίσματος που ενώνει αλλόκοτους ανθρώπους με μοναδικό κοινό παρονομαστή τη νικοτίνη. Σταθήκαμε γύρω-γύρω, δημοσιογράφοι, στελέχη, παρατρεχάμενοι – και ανάμεσά μας, ένας πασίγνωστος εφοπλιστής, σταθερός στο τσιγάρο του και στα 87 του χρόνια. Κάποιος, με θράσος ή αφέλεια, τον ρώτησε για τις δουλειές του. Και εκείνος, με φωνή σταθερή και βλέμμα σαν να ξαναζεί δεκαετία ‘80, άρχισε να αραδιάζει νούμερα. Συμβόλαια, στόλοι, πλοία, εκατομμύρια που “έρχονται” – με την άνεση που κάποιος ανακοινώνει τι θα φάει το βράδυ. Παραλίγο να καταπιώ το τσιγάρο μου. Κι όσο έκαιγε η γόπα, σκέφτηκα κάτι απλό, σχεδόν χυδαίο: μα θα τα πάρει στον τάφο του;
Έχουν τα πάντα. Δεν τους φτάνει. Δεν τους φτάνει ποτέ.
Ο Ντόναλντ Τραμπ. Ο Ρούπερτ Μέρντοχ. Ο Γουόρεν Μπάφετ. Ο Μπέρνι Έκλεστοουν. Άνθρωποι που έχουν ζήσει περισσότερες ζωές απ’ όσες μπορούμε να φανταστούμε. Με λογαριασμούς που τρέχουν με δεκαψήφιους αριθμούς. Με κότερα, ουρανοξύστες, ιδιωτικά νησιά, ανθρώπους να τους ντύνουν, να τους οδηγούν, να τους προστατεύουν, να τους κοιτάνε λες και είναι θεοί.Και όμως — συνεχίζουν.Να τρέχουν. Να κυνηγούν. Να πουλάνε. Να αγοράζουν. Να υπογράφουν συμφωνίες. Να στήνουν εκλογές. Να κατεβαίνουν υποψήφιοι.Να φωνάζουν: δώστε μου κι άλλο.
«Όταν έχεις ήδη έναν στόλο από Rolls Royce, τι άλλο κυνηγάς; Το φάντασμα της αθανασίας.»
«Όταν έχεις ήδη έναν στόλο από Rolls Royce, τι άλλο κυνηγάς; Το φάντασμα της αθανασίας.»
Δεν είναι το χρήμα. Είναι το παιχνίδι.
Δεν πρόκειται για ανάγκη. Δεν πρόκειται για ασφάλεια. Ούτε καν για απληστία με την κλασική έννοια.Είναι ο εθισμός στον ανταγωνισμό.Η τελευταία δόση ντοπαμίνης που τους κρατά ξύπνιους στις 3 τα ξημερώματα, να φωνάζουν σε συμβούλια, να βρίζουν βοηθούς, να κοιτάνε τα charts και να ζητάνε «προβλέψεις για την αγορά».Το χρήμα έγινε γλώσσα. Και αυτοί, αν σταματήσουν να μιλάνε, θα πεθάνουν.
«Τι να το κάνεις το ιδιωτικό νησί όταν δεν έχεις πια δόντια να φας το ψάρι;»
«Τι να το κάνεις το ιδιωτικό νησί όταν δεν έχεις πια δόντια να φας το ψάρι;»
Η ηλικία είναι απλώς αριθμός – αλλά και ένα ρολόι που χτυπά στο κεφάλι τους
Το σώμα τους τους προδίδει. Κάθε μέρα.Χάπια στο πρωινό, εγχύσεις στο μπράτσο, φυσιοθεραπείες, καρέκλες που κάνουν μασάζ καλύτερα από ανθρώπους. Και όμως, ο λογαριασμός της BlackRock συνεχίζει να φουσκώνει.Ο χρόνος λιγοστεύει. Και αυτοί τρέχουν πιο γρήγορα.Όχι για να ζήσουν.Αλλά για να μην αισθανθούν ότι τελειώνουν.
«Το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο: να μην αντέχεις να δεις τον εαυτό σου άχρηστο.»
«Το πιο ακριβό πράγμα στον κόσμο: να μην αντέχεις να δεις τον εαυτό σου άχρηστο.»
Θα τα πάρουν στον τάφο τους;
Όχι.Αλλά θα προσπαθήσουν.Θα φτιάξουν ιδρύματα με το όνομά τους. Θα αγοράσουν media για να γράφουν ιστορία. Θα διατάξουν εγγόνια και υπουργούς. Θα φορέσουν μάσκες που τους κρατάνε νέους για λίγα λεπτά μπροστά στις κάμερες.Και μετά θα γυρίσουν στην πολυθρόνα, με έναν τραπεζικό λογαριασμό που αυξάνεται ενώ οι παλμοί τους πέφτουν.
Τελευταία πρόταση:
Δεν τους νοιάζει αν θα τα πάρουν στον τάφο τους. Τους νοιάζει να τους θυμούνται σαν αυτούς που μπορούσαν — ακόμη κι όταν δεν έπρεπε.