Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Βρίσκομαι στην παραλία Γλυφονέρι στη Σκόπελο την τελευταία ημέρα των ετησίων διακοπών – χωρίς παιδιά με τη γυναίκα μου. Το τοπίο μαγευτικό, με το Αιγαίο μπροστά μου, εγώ σε ένα κλασικό οικογενειακό ταβερνάκι, όχι από αυτά με τους πολλούς πελάτες και το φεγγάρι με τη σημερινή μαγεία αρχίζει και βγαίνει.
Το τηλέφωνο χτυπάει και είναι η 8χρονη κόρη μου η Κατερίνα. Κλαίει σε σοκ επειδή η γάτα της μαμάς μου – ο Λουσίφερ – την κοπάνησε και χάθηκε. Κλαίει απελπισμένα και ζητάει την αγκαλιά μου για να παρηγορηθεί, ΤΩΡΑ.
Της λέω να βγει έξω και να δει το φεγγάρι και το σπάνιο φαινόμενο. Της εξηγώ ότι δε μπορώ να την πάρω αγκαλιά αλλά αυτή τη στιγμή βλέπουμε το ίδιο γέφυρι, μοιραζόμαστε την ίδια στιγμή, αυτή στο Πόρτο Λάγος, εγώ στη Σκόπελο.
Και σκέφτομαι πόσοι άλλοι αγαπημένοι μου φίλοι κάνουν το ίδιο αυτή τη στιγμή. Και μοιραζόμαστε άθελά μας.
Η Μαγεία της Απόστασης
Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στο να συνειδητοποιείς ότι όσο μακριά και αν είσαι από τους αγαπημένους σου, υπάρχουν στιγμές που μοιράζεστε κάτι πολύ ουσιαστικό. Το ίδιο φεγγάρι που φωτίζει τα δάκρυα της κόρης μου στο Πόρτο Λάγο, φωτίζει και το πρόσωπό μου εδώ στη Σκόπελο. Η ίδια νύχτα μας καλύπτει, ο ίδιος ουρανός μας στεγάζει.
Όταν η Κατερίνα βγήκε έξω και είδε το φεγγάρι, κάτι άλλαξε στη φωνή της. Η απελπισία έδωσε τη θέση της σε μια ήρεμη λύπη, και μετά σε μια παράξενη παρηγοριά. “Μπαμπά, το βλέπω”, μου είπε. “Είναι πολύ όμορφο.” Και εγώ ένιωσα την παρουσία της δίπλα μου, παρότι χώριζαν εκατοντάδες χιλιόμετρα ανάμεσά μας.
Πόσο Μικρή Είναι η Απόσταση, Τελικά
Πόσο μικρή είναι τελικά η καθημερινότητα μπροστά στη φύση και στα ανθρώπινα συναισθήματα. Οι ανησυχίες μας, οι υποχρεώσεις μας, ακόμα και οι φόβοι μας φαντάζουν ξαφνικά τόσο μικροί κάτω από αυτό το απέραντο έναστρο ουρανό. Και όμως, παραδόξως, είναι αυτές οι “μικρές” ανησυχίες που μας κάνουν ανθρώπους – η αγάπη για ένα κατοικίδιο που χάθηκε, η ανάγκη της παιδικής αγκαλιάς, η επιθυμία να μοιραστείς μια όμορφη στιγμή με κάποιον που αγαπάς.
Σκέφτηκα τότε όλους τους αγαπημένους μου που βρίσκονται σε διάφορες γωνιές του κόσμου. Τον φίλο που δουλεύει νυχτερινή βάρδια και ίσως αυτή τη στιγμή παίρνει ένα διάλειμμα και κοιτάζει τον ουρανό. Τη φίλη που ξενυχτάει γιατί το μωρό της δεν κοιμάται και ίσως βρίσκει παρηγοριά στο φως του φεγγαριού. Την μαμά μου που ανησυχεί μέχρι να γυρίσουν οι κόρες μου, με το φεγγαρόφως να μπαίνει από το παράθυρο της.
Μοιραζόμενες Αναμνήσεις, Μοιραζόμενες Στιγμές
Όλοι κάποια στιγμή έχουμε κοιτάξει το φεγγάρι και έχουμε σκεφτεί κάποιον που αγαπάμε. Είναι σαν ένα κοινό ραντεβού που δίνουμε άθελά μας – ένα ραντεβού με τη μοναξιά μας, αλλά και με την αγάπη μας. Το φεγγάρι γίνεται ο μεσολαβητής ανάμεσα στις καρδιές που χτυπούν μακριά η μία από την άλλη.
Η κόρη μου ηρέμησε. Πήγε να βρει τους φίλους της να παίξει, καθώς συνειδητοποίησε ότι κι αυτοί ήταν εκεί, κάτω από το ίδιο φεγγάρι, έτοιμοι να τη στηρίξουν με τον δικό τους τρόπο. Κι εγώ πήγα στη γυναίκα μου την Έλενα που ψάρευε λίγο πιο δίπλα, της έδωσα ένα φιλί, της είπα πόσο την αγαπάω και αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο.
Το Δώρο της Παρουσίας εν Απουσία
Υπάρχει μια ιδιαίτερη μορφή παρηγοριάς στο να ξέρεις ότι όσοι αγαπάς μοιράζονται μαζί σου τον ίδιο κόσμο, ακόμα κι όταν δεν μοιράζονται τον ίδιο χώρο. Η Κατερίνα μου το κατάλαβε – ότι η αγάπη δεν μετράει χιλιόμετρα. Μετράει σκέψεις, συναισθήματα, κοινές στιγμές που γεννιούνται ταυτόχρονα σε διαφορετικά μέρη.
Κάθε φορά που κοιτάζουμε τον ουρανό και σκεφτόμαστε κάποιον αγαπημένο, του στέλνουμε ένα άυπνο μήνυμα. Κάθε φορά που λέμε “μακάρι να ήσουν εδώ”, στην πραγματικότητα λέμε “είσαι εδώ, στην καρδιά μου, στις σκέψεις μου, σε αυτή τη στιγμή που ζω”.
Το φεγγάρι το ξέρει αυτό. Γι’ αυτό κάθε νύχτα μας θυμίζει ότι όσο μακριά κι αν είμαστε, κοιτάμε όλοι τον ίδιο ουρανό.