γράφει ο Άκης Λιάντζουρας που φοβόταν περισσότερο τη σιωπή του Ιράν από τις κραυγές της Αμερικής
Ήταν ένα πρωινό που μύριζε βαρύ μπαρούτι και παλιά υποκρισία. Η ώρα στη Μέση Ανατολή έδειχνε 2:30 π.μ. όταν ο Τραμπ –το πορτοκαλί alter ego του Τζον Γουέιν και του Ρίτσαρντ Νίξον ταυτόχρονα– αποφάσισε να χτυπήσει με B-2 βομβαρδιστικά τα «ευαίσθητα σημεία» του Ιράν. Όχι επειδή απειλήθηκε άμεσα η Αμερική. Ούτε επειδή είχε κάποιο νέο στοιχείο. Αλλά επειδή μπορεί. Και επειδή πίσω του στέκεται ο Νετανιάχου με σπαθί φωτός, φωνάζοντας «δεν θα περάσουν» σαν Jedi του γεωπολιτικού χάους.
Για χρόνια, ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν ο τύπος που έβριζε τους «stupid wars», τους πολέμους που άνοιγαν για να γεμίζουν οι τάφοι των άλλων και οι τσέπες των ίδιων. Είχε υποσχεθεί ένα America First χωρίς μπότες στην άμμο και φέρετρα στο αεροδρόμιο. Και τώρα; Ο ίδιος άντρας διέταξε τον πιο επικίνδυνο αεροπορικό τζόγο στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ χωρίς να ενημερώσει το Κογκρέσο – ενημέρωσε, λένε, μόνο τους Ρεπουμπλικάνους. Η μισή Αμερική έμαθε τα νέα από το Twitter και η άλλη μισή από τις φλόγες που άναψαν σε ιρανικά εργαστήρια.
Ήταν μια κίνηση που ξεπλένει το ψευτοειρηνικό του image με ραδιενεργό αφρό. Το μεγάλο πλεονέκτημά του –ο πρόεδρος που δεν κάνει πολέμους– κάηκε στον ουρανό της Περσίας.
Ο Τραμπ δεν άλλαξε. Απλώς έμεινε ίδιος.
Η αλήθεια; Δεν πρόκειται για αλλαγή στρατηγικής. Ο Τραμπ πάντα υπήρξε ένας «ισορροπιστής του χάους» – μια ασταθής πυξίδα που δείχνει πάντα Ισραήλ όταν χάνεται στο γεωπολιτικό χάρτη. Ο πιο «προ-Ισραηλινός πρόεδρος» της σύγχρονης ιστορίας δεν κάνει πια ούτε τον κόπο να το κρύψει. Το Ιράν ήταν πάντα ο θάνατος του αφηγήματος και η γέννηση του εξιλαστήριου θύματος.
Αλλά αυτό δεν είναι σενάριο Netflix. Είναι πραγματικότητα με στόχους, βλήματα, σκιώδεις συμφωνίες και πολύ, πολύ θόρυβο. Το Ιράν απειλεί αντίποινα. Η Μόσχα παίρνει τον Ιρανό ΥΠΕΞ για private tea party. Η Τουρκία αισθάνεται περικυκλωμένη. Και οι ΗΠΑ; Εμφανίζουν Damage Control διανθισμένο με «μην το πάρετε προσωπικά».
Και τώρα; Μια σιωπή πιο τρομακτική από τις εκρήξεις
Το χειρότερο δεν ήταν ο βομβαρδισμός. Ήταν το γεγονός ότι όλα έμοιαζαν αναμενόμενα. Ότι ξέραμε πως αργά ή γρήγορα, ο Τραμπ θα πετούσε στον κάδο της Ιστορίας τις ίδιες του τις δηλώσεις. Ότι σε μια δεύτερη θητεία, η λογική του “μου τη βάρεσε και το έκανα” θα γινόταν θεσμός.
Και τώρα πια δεν είναι ούτε πρόεδρος της αποφυγής των πολέμων, ούτε υπερασπιστής των Αμερικανικών τσεπών. Είναι αυτός που βομβαρδίζει χωρίς να ξέρει πώς θα απαντήσει ο άλλος. Και χειρότερα: είναι αυτός που δείχνει ότι δεν τον νοιάζει πώς θα απαντήσει ο άλλος.
Ο πλανήτης σαν πυριτιδαποθήκη και η Δύση με ένα σπίρτο στα χέρια
Μέσα σε όλο αυτό, μια παρατήρηση του καθηγητή Τσαρούχα ξεχωρίζει: «Αν το Ιράν αντεπιτεθεί, το τι θα κάνει η Ουάσινγκτον θα καθορίσει το μέλλον». Και αυτό δεν είναι υπερβολή. Είναι ιστορική αλήθεια.
Γιατί όταν ο πόλεμος ξεκινά από εγωισμό και όχι από ανάγκη, η κλιμάκωση είναι αναπόφευκτη. Και όταν οι γεωπολιτικοί άξονες αρχίζουν να μετατοπίζονται από τον Περσικό Κόλπο μέχρι τη Μεσόγειο, τότε η ανθρωπότητα παίζει ρώσικη ρουλέτα με πέντε σφαίρες στη θαλάμη.
Υστερόγραφο:Όχι, δεν ήρθε η συντέλεια. Αλλά αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χρειαστεί να έρθει. Θα την καλέσουμε εμείς. Με προσκλητήριο: «Δημοκρατία, Ανάγκη, Περηφάνια». Και υπογραφή: Ντόναλντ Τραμπ.