Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Το παρακάτω άρθρο δεν είναι πολιτική ανάλυση. Είναι ανταπόκριση από το μέλλον. Από εκεί που τα γεράκια της Δεξιάς πετούν ήδη πάνω απ’ το κουφάρι του κόμματος του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο Νίκος Καραχάλιος, με το ύφος γητευτή αεροπορικών μεραρχιών και τη ρητορική θέρμη που θυμίζει μυσταγωγία δεξιού σαμανισμού, έγραψε στο X ένα απλό αλλά ηλεκτροδοτημένο μήνυμα:“Η Σιδηρά Φάλαγγα του Αντώνη Σαμαρά έχει τεθεί σε κίνηση. Μην κάνετε το λάθος να νομίζετε ότι είναι οι γαλάζιοι βετεράνοι του Πολεμικού Μουσείου. Αυτοί είναι οι παλιοί Λοχαγοί. Έπονται οι Πειρατές. With stealth & drones.”
Αν αυτό δεν είναι προαναγγελία πραξικοπήματος ιδεολογικής ανάκτησης, τότε τί είναι; Παιδικό παραμύθι με τον Αντώνη ως καπετάνιο του Ναυτίλου της εθνικής αναγέννησης;
Αυτό που έγινε στο Πολεμικό Μουσείο δεν ήταν εκδήλωση. Ήταν βάφτιση. Ή καλύτερα, νεκρώσιμος ακολουθία για τη Νέα Δημοκρατία όπως την ήξερε ο Μητσοτάκης και τα φιλελεύθερα φυντάνια του. Με ναύτες τους Καραμανλικούς και τους Σαμαρικούς, πολεμιστές του παρελθόντος που ίσως μυρίζουν λίγο ναφθαλίνη, αλλά δείχνουν πιο ζωντανοί από ποτέ.
Και τώρα, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Δεξιά φαίνεται ότι βγαίνει στην πειρατεία με μαύρη σημαία. Όχι απλώς να κλέψει ψήφους. Να αρπάξει το τιμόνι. Να υψώσει το σπαθί της πάνω απ’ το πτώμα του φιλελευθερισμού. Η λεία; Ο έλεγχος της δεξιάς καρδιάς του Έθνους.
ΟΙ ΛΟΧΑΓΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Από τη Μεσσηνία ως τη Χαλκιδική, οι παλιοί “Λοχαγοί” της καραμανλικής νιότης ξαναμαζεύτηκαν. Στρατολόγηση με το σπαθί σηκωμένο, με ονόματα βαριά: Νικολόπουλος, Ζώης, Τζαβάρας, Φώλιας, Αρβανιτόπουλος. Η σύνθεση μοιάζει με γύρισμα από τα ’00s – αλλά αυτή η παρέα δεν παίζει ρετρό. Προετοιμάζει τη βεντέτα του 21ου αιώνα.
Το όνομα του Σαμαρά ακούγεται πια όχι ως μουσειακή αναφορά, αλλά ως ελπίδα «παλινόρθωσης» για μια Δεξιά που νιώθει ότι ξεπουλήθηκε στο τεχνοκρατικό παζάρι. Δεν είναι ότι ο Σαμαράς θα φέρει τη σωτηρία. Είναι ότι μπορεί να φέρει την ταυτότητα πίσω. Με μπαλωθιές, όχι με powerpoint.
ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ ΜΕ STEALTH
Η Νέα Δημοκρατία έχει μετατραπεί σε ένα κεντρώο ΔΕΚΟ-κόμμα με ταυτότητα μπερδεμένη ανάμεσα σε Βρυξέλλες και Harvard. Κι αυτή η μετάλλαξη αφήνει πίσω της πτώματα:
Τα Ελληνοτουρκικά με πολιτική “ήρεμων νερών”, δηλαδή ξεβρασμένου πατριωτισμού.
Τα Ελληνοτουρκικά με πολιτική “ήρεμων νερών”, δηλαδή ξεβρασμένου πατριωτισμού.
Την εκκλησία, τα εθνικά θέματα, τη μεσαία τάξη που νιώθει πια αόρατη.
Την εκκλησία, τα εθνικά θέματα, τη μεσαία τάξη που νιώθει πια αόρατη.
Τη γαλανόλευκη που ξεθωριάζει για να ταιριάζει στο design manual της κυβέρνησης.
Τη γαλανόλευκη που ξεθωριάζει για να ταιριάζει στο design manual της κυβέρνησης.
Ο Σαμαράς το ξέρει. Το μυρίζεται. Δεν χρειάζεται δημοσκοπήσεις – έχει το δόγμα της θρησκευτικής πίστης σε μια Δεξιά που ζει σαν την καταπιεσμένη ερωμένη: μόνη, αποκλεισμένη, αλλά έτοιμη να κάψει τα σεντόνια.
ΑΝ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΚΑΛΠΕΣ, ΘΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΙΑ
Αν υπάρξει κόμμα Σαμαρά, δεν θα είναι ένα ακόμα δεκανίκι. Θα είναι η εκδίκηση του καταπιεσμένου παραδοσιακού κόσμου της ΝΔ. Εκείνου που δεν θέλει εκσυγχρονισμό – θέλει ανασύσταση. Με παπάδες, πατριώτες, και, γιατί όχι, κάνα δυο φωνές από τον Άγιο Παντελεήμονα. Όχι για να ακουστεί ο ρατσισμός – αλλά για να ακουστεί η αγανάκτηση.
Η ΝΔ του Μητσοτάκη κινδυνεύει να χάσει 7–10% από τα δεξιά της. Όχι από τυχαίους. Από δικούς της. Κι αν οι Σαμαρικοί κάνουν σωστά τη δουλειά τους, θα ρουφήξουν ψήφους από τη “Νίκη”, τον Βελόπουλο, ακόμα και την τσαχπίνα της alt-right Αφροδίτη Λατινοπούλου.
Το κόμμα Σαμαρά δεν θα γεννηθεί ως μια παρένθεση. Αλλά ως το τέλος του σημερινού πολιτικού status quo.
Κατακλείδα:
Ο Μητσοτάκης μπορεί να έχει το Μαξίμου. Αλλά δεν έχει πια τη δεξιά ψυχή. Αυτή ταξιδεύει με το φάντασμα του Αντώνη πάνω σε φρεγάτα με σημαία “Πειρατές της Κεντροδεξιάς”. Δεν είναι παλιά φρουρά. Είναι νέα αποστολή. Με drones και πάθη. Με stealth και πίστη.
Κι όπως είπε ο Καραχάλιος, μην τους περάσετε για βετεράνους.Είναι πολεμιστές που ήρθαν για να κάψουν τις βάρκες και να καταλάβουν τη Ρώμη.
Αλλάζουμε εποχή. Ή, καλύτερα, επιστρέφουμε στην εποχή που η ιδεολογία ήταν ξίφος – όχι excel sheet.
Υ.Γ. Είμαι ο Άκης Λιάντζουρας. Και δεν είμαι Σαμαρικός. Ούτε δεξιός. Ούτε κεντρώος, ούτε εναλλακτικός, ούτε ό,τι άλλο πλασάρεται στα πολιτικά ράφια με προσφορές στα ρηχά. Είμαι ένας ρομαντικός αριστερός που όμως πιστεύει ότι, όταν φυσάει άνεμος γεωπολιτικής καταιγίδας, δεν κοιτάς αν ο καπετάνιος σου διαβάζει Αδαμάντιο Κοραή ή τον Άγιο Παΐσιο. Κοιτάς αν ξέρει να κρατάει το τιμόνι.