Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας που δεν αντέχει άλλο να μετράει φέρετρα παιδιών για να ξυπνήσει το κράτος…
Δεν ήταν “ατύχημα”. Δεν ήταν “στιγμιαία κακιά στιγμή”. Ήταν ένα ολόκληρο σύστημα που έσκασε μαζί με το λέβητα, εκείνο το μεσημέρι της 5ης Δεκεμβρίου 2022, στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Σερρών. Μια Ελλάδα που ακόμα διαχειρίζεται τα παιδιά της όπως τα σκουπίδια στις δημοτικές εργολαβίες: με μπαλώματα, παραλείψεις, “αυτός είναι υπεύθυνος, όχι εγώ”, και στο τέλος… παίζει ο θάνατος στα διαλείμματα.
Ένα 11χρονο αγόρι πέθανε. Δύο ακόμα τραυματίστηκαν. Και μόλις σήμερα, 30 Ιουνίου 2025, το Δικαστήριο των Σερρών ξύπνησε τη συνείδηση που θα έπρεπε να έχει ξυπνήσει το ίδιο το κράτος την επόμενη μέρα της τραγωδίας.
Κακουργηματικές διώξεις. Για οκτώ από τους έντεκα “εμπλεκόμενους”.
Όχι πια πλημμέλημα. Όχι πια “εντάξει, δεν το θέλαμε”. Αλλά κακούργημα. Δηλαδή: συνειδητή αμέλεια. Δηλαδή: άνθρωποι που ήξεραν ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Δηλαδή: κράτος που εκπαιδεύτηκε να κοιτάει αλλού, όχι να προστατεύει. Ο επικεφαλής του εργοταξίου. Ο ηλεκτρολόγος. Έξι στελέχη του Δήμου. Όλοι τους τώρα αντιμετωπίζουν κάτι πολύ πιο βαρύ από τις τύψεις που αρνήθηκαν να νιώσουν.
Αλλά οι τύψεις δεν χτίζουν φέρετρα. Ούτε οι ενοχές βάζουν βαλβίδες ασφαλείας.
Για άλλη μια φορά, όπως στα Τέμπη, η καθυστέρηση σκοτώνει. Η ολιγωρία, η αδιαφορία, η ρουτίνα του “δε βαριέσαι, όλα καλά θα πάνε”. Εδώ, όμως, δεν πήγαν όλα καλά. Εδώ, ένας μαθητής έμεινε νεκρός στη σκόνη.
Η πρόεδρος του Δικαστηρίου το είπε χωρίς υπεκφυγές:
«Η έκρηξη δεν συνέβη επειδή ο εργολάβος έκλεισε τις βάνες – συνέβη επειδή όλοι εσείς επιτρέψατε να συμβεί.»
«Η έκρηξη δεν συνέβη επειδή ο εργολάβος έκλεισε τις βάνες – συνέβη επειδή όλοι εσείς επιτρέψατε να συμβεί.»
Όχι, δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Χρειάζονται ΕΥΘΥΝΗ.
Και ναι, μπράβο στη δικαιοσύνη όταν δεν φοράει παρωπίδες. Μπράβο στην εισαγγελέα που τόλμησε να δείξει τον δρόμο. Και ένα ευχαριστώ από καρδιάς στον συνήγορο της οικογένειας, που πάλεψε για την αξιοπρέπεια εκείνων που δεν πρόκειται να ξαναδούν το παιδί τους να γυρνά από το σχολείο. Που ζήτησε όχι απλώς τιμωρία, αλλά δικαιοσύνη.
Γιατί σε μια χώρα που μας ζητά να “κλείνουμε τα μάτια”, υπάρχει ακόμα ελπίδα όταν κάποιοι ανοίγουν φακέλους και ψυχές.
Μην τολμήσετε να μας πείτε “ήταν η κακιά στιγμή”.
Όχι άλλα πεθαμένα παιδιά επειδή κάποιος “δεν πρόσεξε”.Όχι άλλη σιωπή πίσω από χαρτομάνι και σφραγίδες.Η πολιτεία οφείλει να φυλάει τα παιδιά. Όχι να τα παραδίδει στο θάνατο.
Δεν υπάρχει “επόμενη φορά” γι’ αυτόν τον 11χρονο. Υπάρχει μόνο η υποχρέωση να μην υπάρξει επόμενο παιδί.
Καιρός η Πολιτεία να μεγαλώσει.Ή να παραιτηθεί από το να λέγεται Πολιτεία.