Η ιστορία ενός μετα-ιδεολογικού πολιτικού πειράματος που ξεκίνησε σαν υπόσχεση συμμετοχικής δημοκρατίας και καταλήγει, μάλλον, σε έναν ακόμη εσωκομματικό βάλτο.
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Αν η πολιτική είναι θέατρο, τότε ο Στέφανος Κασσελάκης μπήκε με τα φώτα να τον βαράνε στο πρόσωπο, με μουσική εισόδου και standing ovation — και τώρα φεύγει από τη σκηνή με μισόχειρα χειροκροτήματα, χωρίς να έχει ρίξει ούτε την αυλαία, ούτε το κοινό.
Ο Νίκος Καρανίκας, ο κατεξοχήν homo syrizaicus, ο πρώην ιεροφάντης της αντισυμβατικής αριστερής οπτικής, του φραπεδάτου στρατηγικού σχεδιασμού και της πολιτικής μαγκιάς made in Exarchia, φεύγει από το «Κίνημα Δημοκρατίας» και πετάει πίσω του ένα ποτήρι νερό. Όχι στον Στέφανο προσωπικά, αλλά σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε.
Το κατηγορητήριο σαφές: Στρουθοκαμηλισμός, ατολμία, συγκάλυψη φραξιών, διαχείριση τύπου… ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ.
Ο Καρανίκας δεν αποχωρεί απλά από έναν κομματικό σχηματισμό· αποχωρεί από μια ελπίδα. Από αυτό που θα μπορούσε να είναι ένα νέο κόμμα, ένα σύγχρονο κόμμα χωρίς βαρίδια, χωρίς πράσινες ζώνες και τζάκια, ένα κόμμα που θα μιλούσε σε ανθρώπους με διαφορετικά πολιτικά βιώματα αλλά κοινή δίψα για συμμετοχή και ανανέωση.
Ο Κασσελάκης είχε την ευκαιρία. Πραγματικά την είχε. Δεν ήταν απλώς ένα media freak. Ήταν ένα άδειο δοχείο γεμάτο δυνατότητες. Από τη μία οι τεχνοκράτες, από την άλλη οι ακτιβιστές. Από τη μία οι παλιοί σοσιαλιστές, από την άλλη η Silicon Valley φιλοσοφία. Και στο κέντρο, η γοητεία του απροσδιόριστου.
Δίπλα του στάθηκαν ονόματα που σε άλλη συγκυρία δεν θα βρίσκονταν ούτε στο ίδιο στούντιο:
Ο Ευάγγελος Αντώναρος, ο τελευταίος επιζών του “ανθρώπινου” καραμανλισμού,
Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, ο ιδεολόγος του “μεσαίου χώρου”, με παράσημο του Ιππότη της Γαλλικής Δημοκρατίας,
Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, με το ηθικό βάρος ενός ανθρώπου που κουβαλάει ολόκληρη τη μεταπολιτευτική ριζοσπαστικότητα της γενιάς του,
Η Ραλλία Χρηστίδου, μεταξύ κόμματος, πολιτισμού και κοινωνικής ευαισθησίας,
Η Άρτεμις Αλεξανδράτου του κοινωνικού TikTok και των φεμινιστικών καταβολών,
Ακόμη και η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, η οποία φαινόταν να βρίσκεται κοντά του — έστω και άτυπα — εκπροσωποντας περισσότερο μια άλλη, χαμένη εκδοχή της ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Όλοι τους κάτι έφερναν στο τραπέζι. Κι όλοι τώρα, είτε κρατούν αποστάσεις είτε σωπαίνουν. Ούτε ένας δεν στάθηκε με δημόσιο λόγο στο πλευρό του προέδρου, όταν ξεκίνησε ο «εμφύλιος των οργανώσεων». Όχι επειδή δεν τον σέβονται. Αλλά γιατί ξέρουν.
Ξέρουν ότι η εξουσία δεν χτίζεται με Instagram, αλλά με αρχές. Ότι η πυγμή δεν είναι για τα likes, αλλά για τη μάχη με το τέρας. Και ότι η “φράξια” — αν υπάρχει — δεν ηττάται με στρουθοκαμηλισμούς.
Ο Καρανίκας απλώς έγραψε φωναχτά αυτό που πολλοί σκέφτονται μουγκά. Ότι ο Κασσελάκης μπορούσε να ηγηθεί ενός αυθεντικά μετα-ιδεολογικού σχηματισμού συμμετοχικής δημοκρατίας. Ενός κόμματος που να μην είναι ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε ΝΔ με καινούριο λογότυπο, αλλά ένα πραγματικό κίνημα ανθρώπων. Που να διαλέγει αντί να διστάζει. Να σπάει τα αυγά αντί να ρωτάει πρώτα τις κομματικές κουζίνες.
Αντί αυτού, τι έκανε;
Έδειξε πυγμή εκεί που δεν χρειαζόταν. Στους πιο αδύναμους. Στους πιο πιστούς. Στους ενοχλητικά ανιδιοτελείς. Και δεν τόλμησε εκεί που έπρεπε να τολμήσει — στην οργανωμένη ανατροπή, στην κάθαρση, στην καθαρότητα.
Τώρα, το μόνο που απέμεινε είναι ένας φάκελος εγγραφής στο Πρωτοδικείο, με το όνομα «Κίνημα Δημοκρατίας», και ένα κόμμα που κινδυνεύει να μείνει χωρίς Δημοκρατία. Και χωρίς Κίνημα.
Ο Κασσελάκης είχε την ευκαιρία. Για κάποιον λόγο δεν την αξιοποίησε. Και δυστυχώς, στην πολιτική, οι χαμένες ευκαιρίες πληρώνονται πολύ ακριβά.
ΥΓ: Τις θέσεις εξουσίας, μπορείς να τις χαρίσεις. Το όραμα όμως, δεν στο συγχωρεί κανείς όταν το προδίδεις.