Don’t really know who sent meTo raise my voice and sayMay the lights in The Land of PlentyShine on the truth some day.
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Ξύπνησα με αυτούς τους στίχους του Leonard Cohen σήμερα, αλλά αλήθεια: τι σκατά να φωτίσουν πια αυτά τα φώτα;Τι να αποκαλύψουν;Τη σαπίλα;Τα προσημειωμένα χαρτονομίσματα που βρέθηκαν πάνω στον “δημοσιογράφο”;Το ότι οι ειδήσεις έγιναν φυλλάδιο του Lidl;Το ότι η δημοσιογραφία πια είναι άθλημα επιβίωσης για τους φτωχούς και αθόρυφη απάτη για τους πλούσιους;
Ο Δημήτρης Μαρέδης, λέει, συνελήφθη με 10.000 ευρώ στις τσέπες, λεφτά μελανά και προσημειωμένα. Λέει πως εκβίασε βουλευτίνα. Ίσως και να το έκανε. Ίσως να μην το έκανε.Δεν έχει σημασία. Αυτό είναι απλώς το τυράκι. Η ουσία είναι η φάκα:
Ο δημοσιογράφος δεν είναι πια watchdog της δημοκρατίας. Είναι delivery boy της διαπλοκής.
Ο δημοσιογράφος δεν είναι πια watchdog της δημοκρατίας. Είναι delivery boy της διαπλοκής.
Ποια ειδησεογραφία; Ποιο ρεπορτάζ; Το μοναδικό “θέμα” είναι πώς να σερβίρουμε καλύτερα ένα δελτίο Τύπου. Με μπόλικο clickbait sauce και καυτή μπουρδολογία. Μην καεί και το engagement στο Facebook.
Η είδηση έχει πεθάνει. Φοριέται πια σαν στολή.
Ενημερωτικά sites με “HOT!” σε κάθε τίτλο, που αναμασούν αστυνομικά, ερωτικά, λασπωμένα ρεπορτάζ και ρίχνουν πάνω τους ένα banner του Jumbo.
Ρεπορτάζ-φάντασμα, άρθρα-αλγόριθμοι. Κάθε τι είναι “αποκλειστικό”, κι όμως όλα είναι αντιγραφή μιας ίδιας ξεφτισμένης σελίδας Word που έστειλε το υπουργείο Τάδε για την “ανάπτυξη”.
Ο ρεπόρτερ δεν είναι πια ρεπόρτερ. Είναι ένας καημένος φοιτητής με 4 ευρώ το άρθρο, που γράφει με το ζόρι σωστά ελληνικά κι ακόμα πιο δύσκολα πληρώνεται.
Κι αν κάποιος βγει να ψάξει λίγο παραπάνω, να ενοχλήσει… τότε ναι, έχει δυο δρόμους: ή θα πεταχτεί από το μαγαζί, ή θα πλησιάσει την εξουσία τόσο πολύ, που τελικά θα μπει στη λίστα pay-roll.
Και το κοινό;
Α, το κοινό!Σαν ναρκωμένο ιντερνετικό κοπάδι που ψάχνει το επόμενο “ΣΟΚ” και “ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ”, και μόλις του μιλήσεις για πραγματικά γεγονότα, για διαφθορά, για φακέλους, σου λέει:
«Καλά τώρα, όλοι ίδιοι είναι. Τι πας να βγάλεις άκρη…»
«Καλά τώρα, όλοι ίδιοι είναι. Τι πας να βγάλεις άκρη…»
Όχι, φίλε μου. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.Αλλά αν δεν υπάρξει χώρος για να ακουστεί η διαφορά, τότε πράγματι, όλα θα γίνουν ίδια: βουτηγμένα στη λάσπη.
Πού είναι η ΕΣΗΕΑ; Πού το Υπουργείο Ψηφιακής Αδιαφορίας;
Όλοι ξέρουν. Κανείς δεν κάνει.Ο θεσμός της δημοσιογραφίας είναι ανάπηρος με κομμένα φτερά και δεμένα μάτια.Οι συνδικαλιστές τσακώνονται για ποιος θα πάρει το γραφείο με το κλιματιστικό.Οι ενώσεις είναι τυφλοσούρτες.Οι σχολές δημοσιογραφίας διδάσκουν SEO πριν διδάξουν Σύνταγμα.
Δεν υπάρχει στρατηγική.Δεν υπάρχει ηθική.Δεν υπάρχει καν ντροπή.
Δεν υπάρχει στρατηγική.Δεν υπάρχει ηθική.Δεν υπάρχει καν ντροπή.
Και το χειρότερο: δεν υπάρχει σχέδιο επιστροφής.
Τι κάνουμε λοιπόν;
Καμία κοινωνία δεν μπορεί να σταθεί χωρίς δημοσιογράφους που να δαγκώνουν.Χρειαζόμαστε επανεκκίνηση. Ξεκαθάρισμα. Επαναθεμελίωση. Μηδενισμός.Όχι άλλα site βιτρίνες. Όχι άλλα δελτία τύπου που παριστάνουν τις ειδήσεις.Θέλουμε ΜΜΕ που θα προκαλούν σεισμό όταν γράφουν.Που θα ρίχνουν φως, κι όχι διαφημιστικά overlays.
Η δημοσιογραφία πρέπει να ξαναγίνει πυλώνας δημοκρατίας.Αλλιώς, θα γκρεμιστεί μαζί της κι αυτή η κουρασμένη χώρα που προσπαθεί να λέει στον εαυτό της ότι «όλα καλά είναι, αρκεί να μη με ακουμπήσει».
May the lights in the Land of PlentyShine on the truth some day.
Κι αν δεν λάμψουν…τουλάχιστον να καούν με πάταγο.Γιατί μες στο σκοτάδι που έρχεται,θα ξεχωρίσει πιο καθαράποιος έγραφε για την αλήθειακαι ποιος έγραφε για τα φράγκα.
Μια Σφαλιάρα για τον Τύπο – ή αλλιώς: Σχέδιο Ανασύστασης της Δημοσιογραφίας πριν σαπίσει τελείως
1. Ίδρυση Ανεξάρτητης Αρχής Πιστοποίησης Δημοσιογραφικών Οργανισμών (ΑΑΠΔΟ)– Όχι άλλο “blogspot” με σφραγίδα ΜΜΕ. Αν δεν σε πιστοποιεί θεσμός, δεν είσαι τίποτα.
2. Εθνικό Μητρώο Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας– Αν δεν είσαι μέσα, δεν πιάνεις κρατικό ευρώ ούτε σε διαφήμιση ούτε σε γκαζόζα.
3. Δημιουργία Ταμείου Ενίσχυσης Ποιοτικής Δημοσιογραφίας– Μόνο για media με πραγματική σύνταξη, πρωτογενή ρεπορτάζ και όχι κουπόνια clickbait.
4. Έκπτωση φόρου για συνδρομητές– Αν πληρώνεις για ενημέρωση, σε στηρίζει το κράτος. Αν απλώς σερφάρεις στα σκουπίδια, όχι.
5. Σύνδεση κρατικής διαφήμισης με Δείκτη Ποιότητας Περιεχομένου (ΔΠΠ)– Τέρμα οι λίστες Πέτσα. Πρώτα η ποιότητα, μετά η επιχορήγηση.
6. Υποχρεωτικός Κώδικας Δεοντολογίας– Όποιος γράφει μπούρδες ή “αποκαλύπτει” ψέματα, χάνει τη σφραγίδα. Τελεία.
7. Μητρώο Ανακριβειών και Διασυρμού– Κάθε φορά που γράφεις βλακεία, θα σε γράφουμε κι εμείς. Δημόσια. Χρονολογημένα.
8. Εισαγωγή μαθήματος “Κριτική Σκέψη & Fake News” στα σχολεία– Για να σταματήσει το κοινό να ρουφάει σαν σφουγγάρι τις μαλακίες.
9. Συλλογική σύμβαση για δημοσιογράφους– Όχι άλλες σελίδες με 4 ευρώ το κομμάτι και 60 άρθρα την ημέρα. Είμαστε άνθρωποι, όχι bots.
10. Ετήσιο Συνέδριο Δημοσιογραφίας & Δημοκρατίας υπό τη Βουλή– Όχι φιέστα. Δημόσια απολογία για το τι κάνουμε λάθος και ποιος πληρώνεται για να το κάνει.
Είδηση χωρίς θεσμούς είναι κακό ανέκδοτο.Δημοσιογραφία χωρίς επαναθεμελίωση είναι εργαλείο του επόμενου εκβιαστή.Αν δεν τα αλλάξουμε όλα, θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε την αλήθεια κάτω από banners του Jumbo και άρθρα για μέδουσες.
Τέρμα τα “δείτε εδώ”. Ώρα να δούμε ποιοι είμαστε.