Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Προσοχή: Το παρακάτω άρθρο περιέχει υπερηφάνεια. Και λίγη οργή. Και λίγο δάκρυ. Και μία κραυγή από τα Εξάρχεια του Παραδείσου:
” Στην Νέα Τάξη Πραγμάτων, τα πράγματα είμαστε εμείς”
” Στην Νέα Τάξη Πραγμάτων, τα πράγματα είμαστε εμείς”
Ήταν ο Ανδρέας Ρουμελιώτης που άναψε πάλι το φυτίλι. Πήρε το 2025, το έστυψε σαν λεμόνι πάνω στο πιάτο του 2015 και μας το σέρβιρε ωμό. Χωρίς σάλτσα. Χωρίς φίλτρο. Με μπόλικο ιδρώτα από ουρές στα ΑΤΜ και πένθος από αυτοκτονίες που δεν χώρεσαν στα δελτία των 8. Και κάπου εκεί, μέσα στο θολό φόντο της εθνικής κατάθλιψης, η φωνή του Πάνου Τζιμάκου –που ακόμα αντηχεί από τα ηχεία του νου του Αντρέα σαν βαλκάνιο punk mantra– σχίζει τη σιγή με κρότο:
«Στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τα Πράγματα είμαστε Εμείς.»
Δεν ξέρω ποιος το είπε πρώτος –ο Γκράμσι ή ο Τζιμάκος– αλλά μόνο ένας το είπε όπως έπρεπε: με χιούμορ, με αίμα, με καπνό από τον δρόμο και με φωνή που είχε καταπιεί μισή Αθήνα και ολόκληρη την Πάντειο.
Ο Ρουμελιώτης, αυτός ο αμετανόητος εφημεριδάς με μνήμη αρχείου και πέννα μολότοφ, δεν έγραψε ένα άρθρο. Έγραψε ανάγνωση τιμής για το πιο σιωπηλό “ΟΧΙ” της Ιστορίας. Για εκείνο το “ΟΧΙ” που δεν είχε καν σημαία, που δεν γιόρτασε με παρελάσεις και πυροτεχνήματα, αλλά με μισό κιλό φασόλια στα Κοινωνικά Παντοπωλεία και με μάτια που κοιτούσαν κατάματα τη στέρηση.
Ούτε ρητορική, ούτε ιδεολογικά ημικύκλια. Ένα άρθρο-μανιφέστο για όλους όσους δεν ήταν δειλοί, αλλά φτωχοί. Όχι λίγοι, αλλά απομονωμένοι. Όχι ηττημένοι, αλλά καθημαγμένοι.
Κι όμως, αυτό το κείμενο δεν είναι γκρίνια. Είναι ύμνος, γραμμένος με τα αποτσίγαρα των πρώτων μνημονιακών ετών, με τα εισιτήρια χωρίς επιστροφή προς το εξωτερικό, με τα κλειστά μαγαζιά και τις ταμπέλες “ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ” να λειτουργούν ως πινακίδες εθνικού πένθους.
Ο Ρουμελιώτης δεν λυγίζει. Σου λέει: ναι, τον Τσίπρα τον ξαναβγάλαμε, γιατί δεν είχαμε άλλον. Ναι, ο Σόιμπλε πήρε το αναπηρικό αμαξίδιο του από ένα παιδί που το στερήθηκε –κι αυτό είναι εθνικό τραύμα, όχι σχήμα λόγου. Ναι, η Deutsche Bank ήταν το πραγματικό spread του κακού και όχι το δημοσιονομικό μας έλλειμμα. Πες τα, Ανδρέα. Ρίχ’ τα και μην απολογείσαι. Η δημοσιογραφία αγόρι μου, πρέπει να καίει και όχι να σκουπίζει τις καρέκλες των στούντιο.
Και κάπου ανάμεσα στα bold και τα ΚΕΦΑΛΑΙΑ του άρθρου, του σκάει πάλι ο Τζιμάκος. Πάντα αυτό έκανε. Έσκαγε. Μια ρήξη μέσα στη ρουτίνα. Ένας Πλάτωνας του Εξαρχιστάν. Ένας Αριστοφάνης με ηχεία Marshall. Τον φαντάζομαι να γελάει με όλους μας από ψηλά και να βρίζει τη Μέρκελ με αρχαία ελληνικά.
Γιατί ξέρεις τι κατάλαβα, διαβάζοντας ξανά αυτό το άρθρο του Αντρέα:
Δέκα Χρόνια Μετά: Τα Μνημόνια Έφυγαν, η Φτώχεια Έμεινε ?
Σημαίνει πως όταν σου λένε “δεν μπορείς”, εσύ γίνεσαι το εμπόδιο. Όταν σου λένε “σώπα”, εσύ γράφεις. Όταν σου λένε “εξέλιξη”, να κοιτάς πάντα ποιος μένει πίσω.
Και όταν σου λένε ότι η Ελλάδα αναπτύσσεται, αλλά εσύ δεν έχεις να πας διακοπές, μην το ξεχάσεις. Κατέγραψέ το. Όχι για να εκδικηθείς, αλλά για να επιβιώσεις.
Γιατί αν δεν το πεις εσύ, θα το πει πάλι ο Ρουμελιώτης. Ή –ελπίζω– η κόρη tου όταν μεγαλώσει. Αυτή η 7χρονη, που ήδη βγάζει γλώσσα στην εξουσία (του θείου Μάκη 🙂 )
ΥΓ.: Δεν ξέρω τι σκέφτονται στην Ευρώπη για μας. Αλλά αν η Ελλάδα είχε λόγο, θα τους έστελνε ton Ρουμελιώτη για να γράφει τα πρακτικά και τον Πανουση να τους τα τραγουδάει. Και τον “θείο Μάκη” να τα διαφημίζει! Και τότε, κανένα Eurogroup δεν θα τολμούσε να μιλήσει χωρίς να βουρκώσει.
Γιατί “Στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τα Πράγματα Είμαστε Εμείς.”