Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας με το μικρόφωνο στραμμένο στο χάος
Μια Κυβέρνηση Που Σφυρίζει στον Τάφο Της
Ένας πρωθυπουργός που χρειάζεται δύο φορές να εξαγγείλει τα ίδια μέτρα μέσα σε τέσσερις ημέρες, δεν κυβερνά· προσπαθεί απεγνωσμένα να επαναβεβαιώσει την ύπαρξή του. Η φετινή ΔΕΘ δεν ήταν εξαγγελία μέτρων. Ήταν τελετή νεκρανάστασης για ένα πολιτικό σώμα που αποσυντίθεται, ενώ παριστάνει ότι κυβερνά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μίλησε στον λαό, μίλησε στους λίγους που του απέμειναν – και ακόμα κι αυτοί, όπως δείχνουν τα νούμερα, βαριούνται.
Γιατί όταν έχεις 1,7 δισεκατομμύρια σε παροχές και το μόνο που καταφέρνεις είναι να πείσεις 2% παραπάνω ψηφοφόρους, δεν έχεις πολιτικό σχέδιο. Έχεις «κούφιο χειροκρότημα» σε ένα ημίαδειο συνεδριακό κέντρο. Και πίσω απ’ το χειροκρότημα; Βαθύ σκοτάδι.
Η Δημοσκοπική Αλήθεια Πονάει: Η Δεξιά του 41% Είναι Νεκρή
Πάμε στα νούμερα, τα μόνα που δεν ψεύδονται (τουλάχιστον μέχρι αποδείξεως του εναντίου): Η Νέα Δημοκρατία κινείται στο 21%-23% στην πρόθεση ψήφου. Τα υπόλοιπα, οι “εκτιμήσεις” και τα “σταθμισμένα ευρήματα” είναι σαν το μακιγιάζ της γιαγιάς: σκεπάζουν τον θάνατο, αλλά δεν τον ακυρώνουν.
Η επικοινωνιακή μηχανή του Μαξίμου προσπαθεί να παρουσιάσει ένα νέο ξεκίνημα, μια “επανεκκίνηση”. Αλλά τι επανεκκινείς όταν το πολιτικό σου λογισμικό έχει καταρρεύσει; Δεν υπάρχει πια πιστωτική γραμμή υπομονής από την κοινωνία. Υπάρχει μόνο δυσαρέσκεια. Ένα μουρμουρητό που γίνεται κραυγή όσο πλησιάζει το φθινόπωρο.
Πολιτική Επικοινωνία χωρίς Εμπιστοσύνη = Θόρυβος χωρίς Αντίκτυπο
Ο Μητσοτάκης επανέλαβε τα μέτρα της ΔΕΘ στην «Κυριακάτικη Ανασκόπηση». Αυτό, φίλες και φίλοι, είναι ομολογία ενοχής. Όχι πολιτικής – επικοινωνιακής. Αν η πρώτη εξαγγελία σου δεν έγινε πιστευτή, αν δεν ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά του κοινού σου, τότε το μήνυμα απέτυχε. Ξανά και ξανά. Η επανάληψη δεν είναι ενίσχυση. Είναι ψίθυρος απελπισίας.
Το κοινό δεν πιστεύει πια. Όχι μόνο στα λόγια του Μητσοτάκη, αλλά σε ολόκληρη την ιδέα ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να αλλάξει κάτι στη ζωή του. Και όταν μια πολιτική αφήγηση καταρρέει, δεν τη σώζουν ούτε τα media, ούτε τα κονδύλια, ούτε οι διαρροές στον Τύπο. Τη σώζει η αλλαγή ηγεσίας ή η ήττα.
Ακρίβεια, ΦΠΑ και Μια Τρύπα Στο Νερό
Το πιο ηχηρό “όχι” του πρωθυπουργού στη μείωση του ΦΠΑ –με το επιχείρημα ότι δεν θα περάσει στην κατανάλωση– είναι μια πολιτική αυτοχειρία. Ουσιαστικά, παραδέχεται ότι δεν μπορεί να ελέγξει την αγορά. Άρα, γιατί να πιστέψουμε ότι μπορεί να ελέγξει οτιδήποτε άλλο; Τον πληθωρισμό; Την ενεργειακή κρίση; Την κερδοσκοπία στα τρόφιμα;
Η εξαίρεση 19 νησιών είναι το άλλο φιάσκο. Δηλαδή, τα υπόλοιπα τι είναι; Ταραχοποιά; Μη καλοδεχούμενα; Εδώ η πολιτική αντίληψη γίνεται γεωγραφικός ρατσισμός, με την κυβέρνηση να δίνει ό,τι έχει στους «καλούς» και να ξεχνά τους άλλους. Το αποτέλεσμα; Πανελλαδική δυσαρέσκεια. Πρώτη φορά τόσο προσπάθεια για παροχές οδηγεί σε τόσο μαζική πολιτική απόρριψη.
Η Στρατηγική των «Νεκρών Ηγετών»
Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό τοπίο, ο Κυριάκος ανοίγει «παράθυρα διαλόγου» με Καραμανλή και Σαμαρά. Μόνο που κανείς από τους δύο δεν ανοίγει την πόρτα. Η Δεξιά είναι πια τρεις παράλληλες παρατάξεις χωρίς συνεκτικό ιστό:
Η μητσοτακική ΝΔ: τεχνοκρατική, αποκομμένη, κουρασμένη.
Η μητσοτακική ΝΔ: τεχνοκρατική, αποκομμένη, κουρασμένη.
Το «κόμμα Σαμαρά»: Πατριωτική, καθαρόαιμη Δεξιά με τους δυσαρεστημένους την ΝΔ να το εκθειάζουν με ποσοστά 7-9%.
Το «κόμμα Σαμαρά»: Πατριωτική, καθαρόαιμη Δεξιά με τους δυσαρεστημένους την ΝΔ να το εκθειάζουν με ποσοστά 7-9%.
Η σιγή Καραμανλή: ηχηρότερη απουσία από κάθε παρουσία στο προσκήνιο. Ποσοστό νεύματος; Ανεκτίμητο!
Η σιγή Καραμανλή: ηχηρότερη απουσία από κάθε παρουσία στο προσκήνιο. Ποσοστό νεύματος; Ανεκτίμητο!
Αυτό δεν είναι κόμμα εξουσίας. Είναι κομματικό κουφάρι που συγκρατείται από την αδράνεια και τον φόβο.
Η Σιωπή Της Αντιπολίτευσης Είναι Εκκωφαντική (και Ένοχη)
Και πού είναι η αντιπολίτευση; Ο Νίκος Ανδρουλάκης, από το ίδιο βήμα της ΔΕΘ, ζήτησε εκλογές. Ωραία. Και μετά; Πώς απαντά στην ακρίβεια; Στη δημοκρατική κόπωση; Στην κοινωνική ανασφάλεια; Αν η απάντηση είναι «επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ του 2009», είμαστε καταδικασμένοι σε déjà vu.
Όταν η εξουσία παραπαίει και η αντιπολίτευση δεν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά της, το κενό το καταλαμβάνει το τέρας. Και το τέρας σήμερα έχει πολλά πρόσωπα: από τη λαϊκιστική ακροδεξιά έως τα πρωτογονικά κόμματα του διαδικτύου.
Τελικά: Ποιος Κυβερνά Αυτόν τον Τόπο;
Η απάντηση είναι απλή. Κανείς. Ο πρωθυπουργός διαχειρίζεται φθορά. Η Ν.Δ. ψάχνει για διαφυγή. Η αντιπολίτευση κάνει ότι αντιπολιτεύεται. Και η κοινωνία –πληγωμένη, δυσπιστούσα, εξουθενωμένη– δεν ζητά πια ηγέτες. Ζητά κάθαρση.
Όχι με όρους Εξουσίας. Με όρους Δημοκρατίας. Με ειλικρίνεια, δικαιοσύνη και μια νέα κοινωνική συμφωνία, που θα περιλαμβάνει όλους –όχι μόνο όσους αντέχουν τον λογαριασμό του ρεύματος.
Τελευταία σκέψη: Όταν η επικοινωνία καταρρέει, η Ιστορία γράφεται
Μην ψάχνετε πλέον επικοινωνιακούς μάγους. Ο κόσμος δεν πείθεται από παραστάσεις. Πείθεται από αλήθειες. Αν η πολιτική δεν τις ξαναθυμηθεί, τότε ετοιμαστείτε για τη Γενιά της Απόρριψης. Αυτούς που δεν διαβάζουν πια δελτία τύπου, αλλά γράφουν συνθήματα στους τοίχους και hashtags που καίνε ολόκληρα πολιτικά αφηγήματα.
Ο χρόνος της Νέας Δημοκρατίας δεν τελειώνει το 2027. Τελειώνει κάθε εβδομάδα, κάθε φορά που ένα μέτρο της ΔΕΘ πέφτει στο κενό.
Η επόμενη ΔΕΘ ίσως να μην απευθύνεται σε κοινό. Αλλά σε ιστορικούς.
Υ.Γ. Το 40-50% του εκλογικού σώματος δεν ανήκει σε κανέναν. Εκεί βρίσκεται η νέα Δημοκρατία. Όχι του κόμματος. Της πραγματικής Δημοκρατίας. Ποιος θα την εκφράσει πρώτος;