Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Τον γνώρισα στα 25 μου. Ήμουν νεαρός, υπερφίαλος και αποφασισμένος να κάνω την Κομοτηνή… Μανχάταν της διαφήμισης. Στην πόλη με τις πέντε καφετέριες και τις δεκαπέντε ομπρέλες, ήμουν σίγουρος ότι θα χωρούσαν τα όνειρά μου. Κι έπειτα γνώρισα τον Σάκη Λιπορδέζη.
Μαθηματικός, οραματιστής, με βλέμμα που διέτρεχε την πρόταση πριν την τελειώσεις και απαντούσε όχι με λέξεις, αλλά με αλήθειες. Ήταν από αυτούς που δεν σε χειροκροτούν. Σε προσανατολίζουν.
Κάναμε δουλειές μαζί. Κι αντί να μου πουλήσει ελπίδα, μου είπε το εξής απλό:«Δεν είσαι για εδώ. Πήγαινε Αθήνα. Και την Κομοτηνή, θα την βοηθήσεις καλύτερα από εκεί.»
Ήταν από τους λίγους ανθρώπους που δεν σου κλείνουν την πόρτα, αλλά σου ανοίγουν τη σωστή. Έφυγα. Και όλα όσα έγιναν από τότε, είχαν μέσα τους ένα ψήγμα από εκείνη τη στιγμή. Από εκείνον τον άνθρωπο.
Ο Σάκης Λιπορδέζης δεν ήταν πολιτικός, δεν ήταν έμπορος ιδεών, δεν ήταν δημοσιοσχεσίτης. Ήταν αυτό που λείπει σήμερα: Νους. Πίστευε στην παιδεία σαν άλλοι πιστεύουν στη θρησκεία. Με ιερότητα.
Δεν ήθελε να φαίνεται. Ήθελε να φτιαχτεί κάτι που θα μείνει.Και το έφτιαξε.
Ήταν ο εμπνευστής και ιδρυτής του Μουσείου Καραθεοδωρή στην Κομοτηνή. Οραματιζόταν μια πόλη-κόμβο για τη μνήμη του σπουδαιότερου Έλληνα μαθηματικού του 20ού αιώνα. Και σήμερα, ακόμη κι αν δεν είναι πια εδώ, το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Βουλευτή Ροδόπης Ευριπίδη Στυλιανίδη στο Ιστορικό Χημείο Αθηνών, συνοδευόμενη από Καθηγητές του ΕΚΠΑ, δεν ήταν απλώς μια τελετουργική επίσκεψη. Ήταν μια γέφυρα. Ένας διάλογος μνήμης και προοπτικής. Γιατί εκεί, όπου θα στεγαστεί το Μουσείο Φυσικής της Ελλάδας, διατηρούνται τα πολύτιμα τεκμήρια του «Φωτός εξ Ανατολών» – της Σμύρνης, του Καραθεοδωρή, της Παιδείας που δεν κάηκε με τη φωτιά του ’22.
Κι εκεί, ο Λιπορδέζης ήταν παρών. Όχι με σάρκα, αλλά με έργο. Γιατί η συζήτηση για διασύνδεση του νέου αυτού Μουσείου με το Μουσείο Καραθεοδωρή της Κομοτηνής, δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνέχιση του δικού του αγώνα.
Αυτή η εξέλιξη δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε απλώς τιμητική. Είναι το πρώτο “μπράβο” της Ιστορίας σε έναν άνθρωπο που σιωπηλά επένδυσε τη ζωή του για να αποδείξει ότι η Θράκη δεν είναι περιφέρεια. Είναι κέντρο.
Σήμερα, η πολιτεία – και ιδίως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης – δείχνει ότι αντιλαμβάνεται το βάθος αυτής της διαδρομής. Και συνεχίζει. Με σχέδιο. Με έμπρακτη διάθεση να μην σβήσει η μνήμη, αλλά να ριζώσει και να ανθίσει.
Και για να είμαστε ειλικρινείς: ένα μπράβο του αξίζει.Όχι μόνο για την πολιτική του επιμονή. Αλλά γιατί είχε το νου και την καρδιά να σταθεί μπροστά στο έργο του Λιπορδέζη και να πει:“Προχωράμε. Το συνεχίζουμε.”
Εγώ, πάλι, το μόνο που έχω να πω είναι:Ευχαριστώ, Σάκη. Για τα λόγια σου. Για το μυαλό σου. Για εκείνη την ήσυχη ώθηση που με έκανε να φύγω και να μεγαλώσω.Η Κομοτηνή χωρούσε τα όνειρά μου, τελικά. Αλλά όχι από μέσα.