Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Ring the bells that still can ring / Forget your perfect offering / There is a crack, a crack in everything / That’s how the light gets in.
Αυτός ο ψίθυρος του Cohen είναι σαν τα λόγια που σου λέει ένας γέρος σοφός τη στιγμή που ανοίγεις τα μάτια – όχι απλώς από ύπνο, αλλά από λήθαργο. Όταν ο κόσμος σου γκρεμίζεται και δεν μένει τίποτα άλλο παρά να ακούσεις την κραυγή της ρωγμής – όχι για να κλείσει, αλλά για να περάσει φως.
Και ναι, πρέπει να το δω με τον Μάκη Σεριάτο. Που εκτός από Μέγας Συμβουλάτορας μας (μπαμπάς του συνεταίρου μου Σπύρου, βλέπετε), έχει μετατραπεί τα τελευταία τρία χρόνια σε προσωπικό μου ψυχολόγο. Δεν κάθεται απέναντί μου με σημειωματάριο. Κάθεται δίπλα μου με καφέ, στο ίδιο τραπέζι που αναλύουμε μάρκες, προφητείες, γκόμενες και πολιτικές ουτοπίες, και κάθε τόσο μου ρίχνει μια στα αυτιά σαν να είμαι ανυποψίαστος βουλευτής που νόμισε πως τον κάλεσαν για καφέ και όχι για καθαίρεση.
Ο Μάκης είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να σου μιλήσει για το πως κατάφερε ο Σιμήτης να νικήσει τον Τσοχατζόπουλο, πως η Cosmote έγινε η μεγαλύτερη εταιρεία κινητης με κρατική ιδιοκτησία και μετά, χωρίς καθυστέρηση, να σου αναλύσει γιατί η κανονικότητα είναι η πιο ψυχοπαθητική λέξη του αιώνα. Και τον χρειάζομαι σήμερα. Γιατί σήμερα ξύπνησα με τον Cohen να μου υπενθυμίζει πως “there is a crack in everything” και με την Ελλάδα των Άλλων να μοιάζει πιο πιθανή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Γιατί εκεί, στην καρδιά της Νέας Υόρκης, εκεί όπου η πολιτική σκηνή κάποτε ήταν χωράφι των Μπλούμπεργκ και των Κουόμο, αναδεικνύεται ένας 33χρονος που μοιάζει βγαλμένος από τα χέρια του Νόαμ Τσόμσκι και του Σπάικ Λι ταυτόχρονα. Ζοχράν Μανταμί.
Ο Ζοχράν είναι όλα όσα δεν ήταν ποτέ “αποδεκτά” για να γίνεις υποψήφιος σε μια από τις πιο πολυπληθείς και συντηρητικές μητροπόλεις του κόσμου.Μουσουλμάνος.Γεννημένος στην Ουγκάντα.Αριστερός Σοσιαλιστής.Φανατικός υποστηρικτής της Παλαιστίνης.Υποστηριζόμενος ανοιχτά από τον Μπέρνι Σάντερς.
Και μάλιστα με αντίπαλοστον “εκλεκτό του Μπιλ Κλίντον” πρώην Κυβερνήτη Αντριου Κουόμο
Στη χώρα που δολοφόνησε τον Malcolm X και χρησιμοποίησε τον Martin Luther King για να ξεπλύνει τα εγκλήματά της, ο Ζοχράν εμφανίζεται σαν την επιβεβαίωση ότι οι Ρωγμές υπάρχουν. Και πως κάπου μέσα τους – εκεί όπου συνήθως βουλιάζει η απελπισία – μπαίνει φως.
Ο Ζοχράν δεν είναι ένα πολιτικό φαινόμενο. Είναι μια πρόκληση για το δημοκρατικό αίσθημα της Δύσης. Το πολιτικό ισοδύναμο του “ό,τι κι αν σας έχουν πει, τίποτα δεν είναι αδύνατο”. Είναι αυτό που ο Μάκης θα χαρακτήριζε «Τσε Γκεβάρα με data analytics». Είναι ο τύπος που πάει στην εκκλησία της μητέρας του για να δείξει σεβασμό και στο τζαμί του πατέρα του για να αποδείξει πως η πίστη δεν χωράει στη γεωπολιτική.
Είναι αυτό που θα μισούσε μέχρι θανάτου ο Τραμπ – κι αυτό που ακόμη φοβάται η Χίλαρι. Ένας καθαρόαιμος progressive με φωνή που δεν ζητάει έγκριση αλλά αναγνώριση.
Μέσα στη λάσπη, βγήκε μια ελπίδα. Και δεν τη βάφτισαν Μαρία. Τη βάφτισαν Ζοχράν.
Ο Μάκης, αν τον καλέσεις να τον σχολιάσει, θα σου πει με εκείνο το σαρδόνιο ύφος που δεν σηκώνει πολλά:«Αν αυτός κερδίσει, θα πρέπει να ξαναγράψουμε όλο το manual για το πώς κερδίζεις εκλογές. Χωρίς σφαίρες. Αλλά με τις μ@@λακιες που λες εσύ και ο γιός μου. Να το έχεις έτοιμο 3 μέρες ΠΡΙΝ τα τελικά αποτελέσματα (τι θα πει δεν θα ξέρεις πια ΘΑ ΕΙΝΑΙ τα τελικα αποτελέσματα από πριν; , τι σου μαθαίνω τόσο καιρό;;;) , έχουμε και τους Αμερικάνούς πελάτες, θα θέλουν να τους πούμε τι να κάνουν. Άντε μ@λακα, όλο καθυστέρηση είσαι.»
Το θέμα όμως δεν είναι μόνο ο Ζοχράν. Είναι το ρήγμα που ανοίγει. Η ρωγμή στο τσιμέντο της υποκρισίας, στο σκυρόδεμα των “αποδεκτών” ταυτοτήτων. Είναι το “Ring the bells that still can ring”. Ποιος το φώναξε τελευταία φορά αυτό εδώ στην Ελλάδα; Ποιος χτύπησε το καμπανάκι πριν χαθούμε στην πλαστική πολιτική reality TV των Τεμπών και των ευρωπαϊκών ταμείων;
Ο Ζοχράν είναι η απάντηση μιας γενιάς που δεν ζητάει άδεια για να υπάρξει.Που κοιτάζει την Αμερική και λέει “we built this city” χωρίς να εννοεί τα Jefferson Starship.Που φέρνει τους στίχους του Cohen στην πράξη: εκεί που όλα φαίνονται διαλυμένα, γεννιέται κάτι που λάμπει.
Ο Μάκης το καταλαβαίνει. Εσύ;
Γιατί εδώ, στην Ελλάδα, τσακωνόμαστε ακόμη αν η λέξη “πρόσφυγας” σημαίνει απειλή ή θύμα.Κι εκεί, στην καρδιά του καπιταλιστικού κόσμου, ένας 33χρονος μουσουλμάνος σοσιαλιστής διεκδικεί την εξουσία όχι για να επιβιώσει, αλλά για να ανατρέψει.
That’s how the light gets in.