Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Στην Ευρώπη των λόμπι, των ισορροπιών και των υπόγειων “διπλωματικών καφέδων”, είναι ελάχιστοι αυτοί που σηκώνουν το κεφάλι όταν μυρίζει πολιτική μούχλα από την Άγκυρα. Ο Νίκος Παπανδρέου και οι ευρωβουλευτές της Διακομματικής για την Ελευθερία το έκαναν. Όρθιοι. Με λόγο καθαρό. Και με την Ιστορία δίπλα τους – όχι πίσω τους.
«Αν η αλήθεια είναι άβολη για την Τουρκία, δεν σημαίνει ότι πρέπει να την κρύψουμε κάτω από το ευρωπαϊκό χαλί.»
«Αν η αλήθεια είναι άβολη για την Τουρκία, δεν σημαίνει ότι πρέπει να την κρύψουμε κάτω από το ευρωπαϊκό χαλί.»
Η απάντηση στον πρέσβη Kaymakci δεν είναι φραστικό πυροτέχνημα. Είναι δηλωμένο πολιτικό θάρρος. Και λέει ξεκάθαρα: η γενοκτονία των Αρμενίων αναγνωρίζεται, καταγράφεται, διδάσκεται. Δεν ξαναγράφεται ανάλογα με τη συγκυρία ή την οικονομική εξάρτηση.
Η Ευρώπη οφείλει να θυμάται
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν είναι χώρος διπλωματικής αποστείρωσης. Είναι βήμα ελευθερίας. Κι αν κάποιοι ενοχλούνται από το περιεχόμενο, ας αναμετρηθούν με την Ιστορία τους – όχι με τους θεσμούς που τη θυμίζουν.
«Το να ζητάς από την Ευρώπη να “μην ενοχλείται” από γενοκτονίες, είναι σαν να της ζητάς να κλείσει τα μάτια για να κάνεις δουλειές χωρίς αντιδράσεις.»
«Το να ζητάς από την Ευρώπη να “μην ενοχλείται” από γενοκτονίες, είναι σαν να της ζητάς να κλείσει τα μάτια για να κάνεις δουλειές χωρίς αντιδράσεις.»
Συμπέρασμα
Ο Νίκος Παπανδρέου δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί. Με τη στάση του απέναντι στην επιστολή διαμαρτυρίας της Τουρκίας, απέδειξε ότι η πολιτική δεν είναι πάντα παιχνίδι “συμβιβασμών” αλλά και ανάληψη ευθύνης. Και αυτή τη φορά, τη σωστή πλευρά της Ιστορίας την έπιασε από τα κείμενα – και όχι από τα συνθήματα.
Γιατί η μνήμη δεν είναι γραβάτα. Δεν τη φοράς μόνο όταν σε βολεύει.