Mε Λιβύη, Τουρκία και ghosting από τα διεθνή τραπέζια
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
«Η Ελλάδα, εγκλωβισμένη στις διμερείς της διαφορές, αυτοπεριορίζεται και αφήνει άλλους να καθορίζουν τις εξελίξεις.»
«Η Ελλάδα, εγκλωβισμένη στις διμερείς της διαφορές, αυτοπεριορίζεται και αφήνει άλλους να καθορίζουν τις εξελίξεις.»
Αυτή τη φορά, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν μάσησε. Δεν κούνησε σημαίες, δεν μίλησε σαν πρέσβης επί τιμή. Μίλησε σαν να ‘χε βγει από meeting στο NATO και να βρήκε το ΥΠΕΞ να παίζει μονό με τις σκιές του.
Στο στόχαστρο:
Η επιλογή να “ποντάρουμε” στον Χαφτάρ, έναν πολέμαρχο της Ανατολικής Λιβύης, τον οποίο η διεθνής κοινότητα βλέπει με τόση συμπάθεια όσο βλέπει τον Joker σε παιδικό πάρτι.
Η επιλογή να “ποντάρουμε” στον Χαφτάρ, έναν πολέμαρχο της Ανατολικής Λιβύης, τον οποίο η διεθνής κοινότητα βλέπει με τόση συμπάθεια όσο βλέπει τον Joker σε παιδικό πάρτι.
Η Ελλάδα που απομονώθηκε από τα διεθνή φόρα για τη Λιβύη – γιατί επέλεξε να καθίσει στο τραπέζι με το λάθος καπετάνιο.
Η Ελλάδα που απομονώθηκε από τα διεθνή φόρα για τη Λιβύη – γιατί επέλεξε να καθίσει στο τραπέζι με το λάθος καπετάνιο.
Η εμμονή με την Τουρκία που, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό, δεν μας αφήνει να σκεφτούμε γεωπολιτικά, αλλά μόνο φοβικά.
Η εμμονή με την Τουρκία που, σύμφωνα με τον πρώην υπουργό, δεν μας αφήνει να σκεφτούμε γεωπολιτικά, αλλά μόνο φοβικά.
Τριμερής χωρίς καρέκλα για την Ελλάδα
Ιταλία, Τουρκία, Λιβύη. Συζητάνε στρατηγικές, συνεργασίες, ενέργεια, συμφέροντα. Και η Ελλάδα;Απούσα. Πάλι.
«Θεατής σε αποφάσεις που την αφορούν άμεσα»λέει ο Αβραμόπουλος, βγάζοντας στη φόρα το πόσο έχουν στραβώσει τα διπλωματικά κουμπιά της κυβέρνησης.
«Θεατής σε αποφάσεις που την αφορούν άμεσα»λέει ο Αβραμόπουλος, βγάζοντας στη φόρα το πόσο έχουν στραβώσει τα διπλωματικά κουμπιά της κυβέρνησης.
Δεν είναι θέμα μόνο τακτικής. Είναι θέμα οπτικής. Όταν βλέπεις τον γείτονα μόνο ως εχθρό, δεν βλέπεις τι γίνεται στο υπόλοιπο γήπεδο. Κι έτσι οι μπάλες περνάνε από δίπλα σου — χωρίς καν να τις πάρεις χαμπάρι.
Μια χώρα χωρίς στρατηγική, σε ρόλο κομπάρσου
Αβραμόπουλος ξεκάθαρα λέει:Η Ελλάδα δεν έχει στρατηγική. Έχει φοβικά αντανακλαστικά.Δεν έχει σχέδιο για τη Λιβύη. Έχει παλιές πληγές.Δεν έχει συμμαχίες. Έχει μονολόγους.
«Αν δεν εχεισ καρεκλα στο τραπέζι, εχεισ θεση στο μενού.»
«Αν δεν εχεισ καρεκλα στο τραπέζι, εχεισ θεση στο μενού.»
Συμπέρασμα:
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι τρέντι hashtags και χαρωπές επισκέψεις με σέλφι στο αεροπλάνο και Persona no Grata στο passport control. Είναι βρόμικη σκακιέρα και παίκτες που δεν χαρίζονται.Αν συνεχίσουμε να βλέπουμε την Τουρκία μόνο σαν απειλή και τη Μεσόγειο σαν κάτι μακρινό, τότε κάποιος άλλος θα γράψει το σενάριο. Κι εμείς θα το διαβάζουμε — από τις ειδήσεις.
Πόσες φορές πρέπει να μας αφήσουν απ’ έξω, για να χτίσουμε επιτέλους στρατηγική με προοπτική;