Η παραίσθηση του Μαξίμου και η πολιτική του ασανσέρ
Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας
Κάπου ανάμεσα στα εγκαίνια flyover, τα κοψίδια του Αυγενάκη και τα κουστούμια που στάζουν τεστοστερόνη και photoshop, το Μέγαρο Μαξίμου έβγαλε μια ανακοίνωση-φάντασμα. Όχι γραπτώς – ποτέ δεν είναι τόσο γενναίοι. Αλλά δια του «κύκλου» – αυτό το τρομακτικό πλυντήριο ανευθυνότητας που εξαφανίζει την αλήθεια κάτω από ένα πέπλο “εκτιμήσεων”.
Σύμφωνα λοιπόν με τα ραβασάκια των αυλικών, η στήριξη του Αντώνη Σαμαρά στην ηθική κραυγή της Μαρίας Καρυστιανού για την τραγωδία των Τεμπών συνιστά… προδοσία. Ποιανού; Του Κώστα Καραμανλή – όχι του πρώην πρωθυπουργού, αλλά του εξαδέλφου του.
Όταν το πολιτικό DNA μυρίζει αλήθεια
Αλλά ας τα βάλουμε κάτω. Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής – οι δύο πρώην πρωθυπουργοί που δεν χρειάζονται καμία δικαιολογία για να σταθούν δίπλα στην αλήθεια. Ο πρώτος μίλησε για την ηθική διάσταση της εκταφής. Όχι για ψηφαλάκια. Όχι για παραγοντισμούς. Για το προφανές: ότι η Δικαιοσύνη, αν θέλει να λέγεται έτσι, πρέπει να βλέπει και να ακούει, όχι να προσπερνά.
Ο δεύτερος; Ο Καραμανλής – ο original – μπορεί να μην εμφανίζεται συχνά, αλλά όταν το κάνει, είναι για να υπενθυμίσει ότι υπάρχει και πολιτική χωρίς διαπλοκή. Αν υπάρχει ρωγμή ανάμεσά τους, τότε εγώ είμαι ο Bono κι εσείς όλοι χορεύετε στο Glastonbury.
«Η ηθική είναι η μόνη αντιπολίτευση που δεν χρειάζεται ποσοστά.»
«Η ηθική είναι η μόνη αντιπολίτευση που δεν χρειάζεται ποσοστά.»
Το κέντρο αποφάσεων έχει μετατραπεί σε τηλεπαιχνίδι
Ποιος ακούει και ποιος βλέπει όμως στο Μαξίμου; Εκεί όπου η τραγωδία των Τεμπών αντιμετωπίζεται σαν spin – σαν κάτι που ξεχνιέται με λίγο YouTube και μπόλικα ραδιοφωνικά spot. Εκεί όπου η Καρυστιανού, η μόνη που δεν έχει μπει σε πολιτικό καλούπι, αντιμετωπίζεται ως απειλή. Όχι επειδή τα λέει λάθος, αλλά επειδή τα λέει πολύ σωστά.
Ο κόσμος έξω δεν είναι ηλίθιος. Μπορεί να μην διαβάζει όλα τα non-paper, αλλά έχει μνήμη. Και η μνήμη αυτή δεν είναι επιλεκτική, ούτε πληρωμένη. Ξέρει ποιος έμεινε σιωπηλός όταν έπρεπε να ουρλιάξει, και ποιος βγήκε μπροστά, έστω με κόστος.
Η κοινωνία γράφει την ιστορία – όχι οι σεναριογράφοι του Μαξίμου
Η αφήγηση περί «ρήξης» Σαμαρά-Καραμανλή είναι τόσο φτηνή όσο και ο καφές στο κυλικείο της Βουλής. Και εξίσου άγευστη. Το πραγματικό ρήγμα είναι αλλού: είναι ανάμεσα στην κοινωνία και στην εξουσία που αρνείται να ακούσει.
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ψάχνει ψήφους πάνω σε φέρετρα. Δεν χρειάζεται τέτοιους πόντους. Και ο Κώστας Καραμανλής δεν ανταλλάσσει αξιοπρέπεια με στήριξη συγγενών.
Αν κάποιοι βλέπουν ίντριγκα εκεί που υπάρχει μόνο ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τότε μάλλον έχουν ξεχάσει πώς μυρίζει η αλήθεια.
«Αυτό που ζήτησε ο πατέρας, δεν ήταν πολιτική πράξη. Ήταν κραυγή. Και όποιος την ακούει, στέκεται άνθρωπος. Όχι αρχηγός.»
«Αυτό που ζήτησε ο πατέρας, δεν ήταν πολιτική πράξη. Ήταν κραυγή. Και όποιος την ακούει, στέκεται άνθρωπος. Όχι αρχηγός.»
Επίλογος:
Αν το να είσαι με την αλήθεια σημαίνει να “σπάς” συμμαχίες, τότε να τις σπάσεις όλες. Οι μόνες ενώσεις που αξίζουν, είναι αυτές που γίνονται για κάτι ανώτερο. Και η δικαίωση των Τεμπών, δεν χωράει στους κύκλους και τα κόμματα. Χωράει μόνο στις συνειδήσεις.
Αυτό βλέπει η κοινωνία. Το ερώτημα είναι: εσείς βλέπετε τίποτα;